Οι Οικολόγοι Πράσινοι για τις συμφωνίες TTIP και CETA

Στο Παρίσι κρίνεται η «κλιματική δικαιοσύνη»

Δευτέρα, 14 Δεκ. 2015, 09:49  |  Ειδήσεις - Άρθρα - Συνεντεύξεις

ΑΡΘΡΟ του Γιάννη Τσιρώνη στο Χωνί της Κυριακής

Η κλιματική αλλαγή απειλεί την ανθρωπότητα και την οικονομία και δεν πρέπει να υποταχθεί στις μικροκομματικές προτεραιότητες πολιτικών.

Στην COP21, την Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή που ξεκίνησε στο Παρίσι την Δευτέρα 30 Νοεμβρίου, τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι ανάμικτα. Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι σκληρές διαπραγματεύσεις συνεχίζονται σε 24ωρη βάση, αλλά τα αποτελέσματα είναι αβέβαια.

Την πρώτη ημέρα της συνδιάσκεψης, ήταν παρόντες όλοι οι ηγέτες του πλανήτη και για πρώτη φορά, ήταν ομόφωνη η παραδοχή ότι η συνεχιζόμενη εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου αλλάζει το κλίμα και απειλεί με ανυπολόγιστες καταστροφές.

Νησιωτικές χώρες απειλούνται με εξαφάνιση. Άλλες φτωχές χώρες θα χάσουν λόγω λειψυδρίας την παραγωγή τροφίμων και απειλούνται με εξαθλίωση. Μέχρι και 200 εκατομμύρια άνθρωποι, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν.

Η Ελλάδα, με αρκετά από τα ωραιότερα νησιά του πλανήτη, θα πληρώσει βαρύ τίμημα: 700 δις € θα είναι το κόστος μέχρι το 2100, ποσό διπλάσιο από το σημερινό χρέος της χώρας. Δεν πρόκειται για κινδυνολογίες φανατικών οικολόγων. Είναι τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και της Ακαδημίας Αθηνών, εάν η αύξηση της θερμοκρασίας ξεπεράσει τους 2 βαθμούς Κελσίου. Με την σημερινή καύση ορυκτών καυσίμων, η αύξηση της θερμοκρασίας θα ξεπεράσει τους 3 βαθμούς με ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές.

Αν επιτευχθεί συμφωνία στο Παρίσι και η αύξηση δεν ξεπεράσει τους 2 βαθμούς, το κόστος για την Ελλάδα θα μειωθεί στα 400 δις, αλλά για κάποιες νησιωτικές χώρες οι επιπτώσεις θα είναι πιο δραματικές. Έτσι, δίνεται σκληρή μάχη για μια συμφωνία που να εξασφαλίζει αύξηση μικρότερη του 1,5 βαθμού.

Θα περίμενε κανείς ότι η αρχική ομοφωνία των ηγετών θα ήταν αρκετή για μια επιτυχημένη συμφωνία. Δυστυχώς, με εξαίρεση την Ευρωπαϊκή Ένωση, η υποστήριξη μίας παγκόσμιας δεσμευτικής πολιτικής συνοδεύεται από πολλούς «αστερίσκους».

Οι ΗΠΑ -για πρώτη φορά στην ιστορία τους- υποστηρίζουν την άμεση λήψη μέτρων, παραδέχονται την ιστορική τους ευθύνη και δέχονται να χρηματοδοτήσουν την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα. Δεν συμφωνούν όμως σε μία νομικά δεσμευτική συμφωνία, γιατί το πετρελαϊκό λόμπι θα μπλοκάρει την κύρωση της από το Κονγκρέσο.

Η Κίνα και το μπλοκ των 77 «αναπτυσσόμενων χωρών» θέτουν ως προϋπόθεση για την υπογραφή την γενναία χρηματοδότηση της μετάβασης σε μία οικονομία απεξαρτημένη από το πετρέλαιο και τον λιγνίτη. Ακούγεται δίκαιο αφού η κατά κεφαλή συμμετοχή των Ευρωπαίων και των Βορειοαμερικανών στην ρύπανση είναι συντριπτικά μεγαλύτερη από αυτή των αναπτυσσόμενων χωρών. Τα πράγματα όμως είναι εντελώς διαφορετικά:

  • Κατ' αρχή είναι κωμικό «ανεπτυγμένες» χώρες σαν την Ελλάδα και την Πορτογαλία να χρηματοδοτούν «αναπτυσσόμενες» σαν την Σαουδική Αραβία, την Τουρκία ή την Μαλαισία.
  • Η διεκδίκηση της χρηματοδότησης δυστυχώς συνοδεύεται από σθεναρή άρνηση για δεσμεύσεις σε ζητήματα διαφάνειας και παρακολούθησης των χρηματοδοτούμενων μέτρων. Στην Ελλάδα έχουμε πικρή πείρα για πόρους που δεν κατέληξαν στην οικονομία, αλλά στο πελατειακό κατεστημένο.
  • Η χρηματοδότηση των αναπτυσσόμενων οικονομιών από τις ανεπτυγμένες δεν οδηγεί σε πραγματική μείωση των αερίων του θερμοκηπίου. Για παράδειγμα: Δεν έχει κανένα νόημα να επιβαρύνεται η «ρυπογόνα» παραγωγή αλουμινίου στην Ελλάδα, όταν έτσι πριμοδοτείται η εισαγωγή εξ ίσου «βρώμικου» αλουμίνιου από την Κίνα.

Αυτό, οι «αναπτυσσόμενες» χώρες το αποκαλούν «κλιματική δικαιοσύνη». Στην πράξη ζητούν ανταπόδοση για την ρύπανση που προκάλεσε η Δύση τα προηγούμενα 200 χρόνια. Αν όμως αναλογιστούμε ότι αυτές οι χώρες συμμετέχουν στην σημερινή ρύπανση κατά 60%, τι νόημα έχει μια συμφωνία, που θα εξαιρεί από τις δεσμεύσεις όλες αυτές τις χώρες; Στην πράξη όλες οι ρυπογόνες βιομηχανίες θα εγκατέλειπαν την Ευρώπη και τις ΗΠΑ για να συνεχίσουν να ρυπαίνουν ανενόχλητες στην Τουρκία ή την Μαλαισία.

Η «κλιματική δικαιοσύνη» χρησιμοποιείται ως «παρατσούκλι» της οικονομικής σύγκρουσης ανάμεσα στις παραδοσιακές υπερδυνάμεις και τις ανερχόμενες οικονομίες. Αλίμονο εάν οι διαπραγματεύσεις για την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα παραμείνουν στην ομηρεία των οικονομικών συγκρούσεων: Στο καλό σενάριο, οι ανερχόμενες οικονομίες θα έπαιρναν τα ανταλλάγματα που ζητούν και η ρύπανση θα άλλαζε πατρίδα. Στο κακό σενάριο, δεν θα επιτευχθεί συμφωνία ή η συμφωνία θα είναι αδύναμη. Τότε θα έχουν όλοι το άλλοθι να συνεχίσουν την άφρονα πολιτική, επιρρίπτοντας την ευθύνη στους άλλους.

Το καλό νέο είναι ότι η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να περάσει πρώτη σε μια οικονομία χωρίς άνθρακα. Όχι επειδή έτσι θα λένε οι δεσμεύσεις, αλλά επειδή σε λίγα χρόνια οι νέες τεχνολογίες θα κυριαρχήσουν ανεξάρτητα από τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Τότε οι χώρες που θα έχουν έγκαιρα επενδύσει στις νέες πολιτικές, θα βρεθούν στην οικονομική πρωτοπορία.

Αυτή όμως η αισιοδοξία δεν μειώνει τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η ρύπανση δεν έχει σύνορα και η εξοικονόμηση στην Ελλάδα ελάχιστα επηρεάζει την κλιματική αλλαγή. Έχει λοιπόν καθοριστική σημασία για το μέλλον τον παιδιών μας μια ισχυρή, δεσμευτική και φιλόδοξη συμφωνία στο Παρίσι.

e-max.it: your social media marketing partner