Οι Οικολόγοι Πράσινοι για τις συμφωνίες TTIP και CETA

Μια ψύχραιμη αξιολόγηση της... αξιολόγησης

Πέμπτη, 09 Ιούν. 2016, 00:00  |  Ειδήσεις - Άρθρα - Συνεντεύξεις

Του Κώστα Διάκου στην efsyn.gr

Α. Θάταν αφέλεια....

Ι. Θάταν αφέλεια να νομίζαμε ότι η αξιολόγηση και η υπογραφή της όποιας συμφωνίας θάτανε προς των συμφέρον των συμπολιτών μας.

Γιατί:

Τη χώρα μας διαφεντεύουν τρίτοι εκτός Ελλάδας παράγοντες.

Από τότε που συγκροτήθηκε σε Κράτος...

  • Σε μια χώρα που με τη γέννηση της τα κόμματα είχανε αντί τίτλου προσδιοριστικού πολιτικών αρχών, τίτλους προσδιοριστικούς των ξένων κρατών που τα ...συγκρότησαν,

  • Σε μια χώρα που, αναζητώντας την ελληνική νεώτερη ιστορία διαπιστώνεις ότι:

  • ο Ανώτατός της Άρχων ήτανε επί 150 χρόνια αλλοδαπός βασιλεύς και,

  • εκδιωχθείσης της Χούντας, ήρθε ο νέος άρχων.. έλλην μεν αλλά ξενόφερτος εν καιρώ νυκτός με διαθέσιμο, εκ του εξωτερικού, αεροπλάνο.

Φυσιολογικά λοιπόν, εν τέλει όσες φορές πτωχεύσαμε ως χώρα (συνήθως αδυνατούντες στη καταβολή δανείων εξ αλλοδαπής), η «σωτηρία» έρχεται απέξω, δηλ. απ'αυτούς που τους χρωστάμε.

Η συνειδητοποίηση του γεγονότος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ερμηνεία και της παρούσας συγκυρίας.

ΙΙ. Θάτανε αφέλεια, με τα παραπάνω δεδομένα, να υποστηρίξει κανείς ότι για να έχουμε το όποιο αποτέλεσμα στην αξιολόγηση, ακόμα και προκειμένου να προκύψει το καλύτερο δυνατό (λιγότερες καταβολές ή έστω διευκολύνσεις) στους ξένους (πάντα) δανειστές δεν θα πονούσαμε και δεν θα ματώναμε. Δεν γινότανε κι αλλιώς. Και το μάρμαρο το πληρώνει ο αδύναμος, (κανόνας της φυσικής και της κοινωνιολογίας) με λιγότερες ή περισσότερες παρεμβάσεις στους «έχοντες» ισχυρούς της όποιας οικονομίας, προς διακονίαν μιας κρατούσας εν Ελλάδι αντιπολιτευτικής νώθας περί οικονομικής συγκρότησης του πολιτικού συστήματος μας αντίληψη που έχει την απαίτηση (βεβαίως οραματικά και φιλοσοφικά δικαίως ως «δέον») να επιβαρυνθούν την καταβολή οι «έχοντες».

ΙΙΙ. Θάτανε αφέλεια υπό τις παρούσες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες αν κανείς δεν περίμενε ότι θα μας τελείωνε «η μεταφυσική, θεοκρατική αντίληψη «περί της ηθικής αγιοσύνης» (στοιχεία της σκέψης αυτής από την Διαλεκτική του Μαρξ) της μόνιμα αντιπολιτευόμενης Αριστεράς πεισματικά αρνουμένης και θετικά βελευομένης στην άρνηση ευθύνης στη διαχείριση των κοινωνικών δρώμενων μετεμφυλιακά (και όχι μόνο)Παραμένοντες αυτοί οι τιμητές του Δικαίου και όχι πολιτική δύναμη με θετικά και αρνητικά, φυσιολογικά.

Οι λόγοι πολλοί και όχι απαραίτητα υποκειμενικοί.

Η ήττα της Αριστεράς μετεμφυλιακά, συνοδευόμενη από την θέση εκτός νόμου του ΚΚΕ για 25 περίπου χρόνια (σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες) αλλοίωσαν παραποιητικά τον ρόλο της.

  • Την απέκλεισαν από τον κρατικό διοικητικό μηχανισμό,

  • την αντιμετώπισαν αντιδημοκρατικά για ένα τέταρτο και πλέον του αιώνα,

βολεύοντας την όμως και στην ευχέρεια της «αναμονής της Επανάστασης¨» που

θα άλλαζε το πολιτικό σύστημα και

δικαιολογούσε με τις πράξεις της μια αδιαμφισβήτητη αντιπολιτευτική «καθαρότητα», περιορίζοντας τον πολιτικό της ρόλο στα"διαπιστώνω" "καταγγέλλω" διαδηλώνω" «αγανακτώ» και που είχε ως πλεονέκτημα τη «παρθενία» εκ της αποχής στη κοινωνική διαχείριση.

Έτσι διαμορφώθηκε και η αποδεκτή συλλογικά αντίληψη για την Αριστερά στην ελληνική κοινωνία.

IV. Θάταν αφέλεια αν περιοριζόμαστε σε απόδοση ευθυνών συλλογικά στη Κοινωνία, γενικά και αόριστα.

Αλλά η συνειδητοποίηση των ευθυνών των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα πρέπει να αποφύγει την παγιωμένη συναισθηματική απόδοση ευθύνης συγκυριακά.

Η Κυβέρνηση της Αριστεράς έχει ευθύνες για την διαφοροποίηση των προτάσεων της προεκλογικά και μετεκλογικά και της εφαρμογής μέτρων απόλυτα αντίθετων με το προβαλλόμενο παραπάνω (και εκ μέρους μου αιτιολογημένο) προφίλ της ως πολιτικής δύναμης της χώρας. Γεγονός που ενισχύθηκε από τις ισχυρές δυνάμεις μέσα κι έξω από την χώρα που πίεσαν και πιέζουν όχι την Αριστερά μόνο αλλά και τη συντήρηση της λογικής να μην αλλάξει η πολιτική νοοτροπία του παρελθόντος.

Έτσι προκύπτει η αντιφατική άσκηση διακυβέρνησης της, με όρους αντιπολίτευσης!!!

Όμως την κύρια ευθύνη για την κατάσταση που είμαστε σήμερα φέρει κυρίως η συνειδητή επιλογή των πολιτικών τζακιών του δικομματισμού, που, χρόνια τώρα, λυμαινόμενα τις «καλές διασυνδέσεις τους» με τους έξωθεν πραγματικούς διαμορφωτές του πολιτικού μας συστήματος ως μεσάζοντες, κατασπατάλησαν όχι μόνο τα χρήματα των ελλήνων πολιτών αλλά και αυτών των έξωθεν συμμάχων τους που τους ενίσχυαν με στόχο τη συντήρηση του «πρώτου ρόλου» τους στον έλεγχο του πολιτικού και οικονομικού συστήματος (π.χ. κοινοτικές χρηματοδοτήσεις). Αντί να τα χρησιμοποιήσουν ορθολογιστικά σχεδιασμένα σε οικονομικές και κοινωνικές υποδομές (έστω και στους «δικούς τους»), τα μοιράστηκαν, ως κλασσικοί μεσάζοντες, στο μεταξύ τους, δράστες και ημέτεροι, με καταναλωτικό κριτήριο την «ανετιά» και κοινωνική καταξίωση, δημιουργώντας και τη νοοτροπία "η λαμογιά είναι μαγκιά".

Έτσι στη πρώτη οικονομική «μπόρα» η χώρα βούλιαξε χωρίς τα αναγκαία θεσμικά και οικονομικά σωσίβια, που τουλάχιστον είχανε άλλες χώρες που βρέθηκαν στην ίδια κατάσταση.

Δεν απαλλάσσω των ευθυνών του κανένα πολιτικό σχηματισμό αλλά ο δίκαιος πολίτης οφείλει να αποδίδει "τα του καίσαρος τω καίσαρι",και έτσι να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις υγιούς πολιτικού δημοκρατικού δημιουργικού διαλόγου.

Και αρνούμαι προφανώς το εκβιαστικό, μικρόψυχο, παλαιοκομματικό δίλημμα της λογικής των άκρων "Καραμανλής ή τανκς"

Τι μέλλει γενέσθαι

Οδηγούμαστε αντικειμενικά σε μια νέα περίοδο. Και όσο λιγότερα στοιχεία του παλαιοκομματισμού έχει, τόσο η αποδέσμευση των εγχώριων οικονομικο-πολιτικών δυνάμεων θα ενισχύεται με στήριξη στα «δικά τους» πόδια και θα μειώνεται ο αριθμός των μεσιτών (πολιτικών και επιχειρηματιών -εξ ου και κρατικοδίαιτων κατά βάση) των έξωθεν ελεγκτών της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής του τόπου.

Ας αποδείξουμε την ωριμότητα μας. Οι συναισθηματικές και συγκυριακές αντιμετωπίσεις των δεδομένων, ένθεν και ένθεν, είναι «παλιά συνταγή» που βολεύει το παρελθόν.

Ο χρόνος έχει οικονομική αξία στο κοινωνικό πεδίο. Αντί να μας τρομάζει, οφείλουμε να τον διαχειριστούμε «έξυπνα». Γιατί όχι μόνο γενικά αλλά και ειδικότερα οι αλλαγές στην εποχή μας αφήνουν περιθώρια αλλοίωσης των συμφωνηθέντων ως προς τον χρόνο.

Ο πραγματισμός συνίσταται όχι στο επιθυμητέο αλλά στο δυνατό να γίνει.

Και μπορούν να γίνουν πολλά πια, αν το δουλέψουμε όλοι μαζί. Ανεξάρτητα από το ποιος είπε το ΟΧΙ, η κοινωνική ομοθυμία «πέταξε στη θάλασσα» τους φασίστες του Μουσολίνι.

Οφείλουμε τώρα τουλάχιστον να ξεφύγουμε από τον ατομισμό της επιβίωσης (που υπό τις παρούσες συνθήκες, ναι είναι θεμιτός). Και οφείλει η Κυβέρνηση να αποδείξει ότι θα αρπάξει την ευκαιρία για να προσφέρει ό,τι είναι δυνατό προς το συμφέρον της αλλαγής των κοινωνικών δεδομένων, με επίγνωση βέβαια της κατάστασης, (και όχι προς αντικατάσταση των απερχομένων, που κι αυτό είναι θεμιτό υπό τις παρούσες συνθήκες αντιπολίτευσης). Έχει να κάνει πολλά που ακόμα κι αν δεν φανούν άμεσα θα έχουν επιτυχία σε βάθος χρόνου.

Σ' αυτό συνίσταται η θέση ότι «η Κρίση μπορεί να γεννήσει το Νέο».

Η κατεύθυνση αυτή απαιτεί την αποβολή από τη Κυβέρνηση μιας παλιομοδίτικης και αναντίστοιχης στις περιστάσεις οργανωτικής νοοτροπίας εγγυητικής βεβαιότητας "νάναι δικοί/ές μας", κυρίως σε θεσμικές και διοικητικές θέσεις (στο μετακλητό τους σκέλος). Η διαχείριση μιας Κυβέρνησης είναι για όλους τους έλληνες και υπάρχουν πολλοί/ές που μπορούν να βοηθήσουν. Και θα τους κερδίσει με την εμπιστοσύνη της σ' αυτούς. Ειδικότερα σχετικά με τους Οικολόγους Πράσινους ο πρωθυπουργός οφείλει να υλοποιήσει τη τοποθέτηση του, κατά τη κοινή συνέντευξη Τύπου: «Η συνάντηση Aριστεράς και Oικολογίας είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση. Πρόκειται για μια κρίσιμη συνθήκη τόσο για το μέλλον της χώρας όσο και της Ευρώπης. Η πολιτική πρέπει να ανασχεδιασθεί. Πρέπει να αλλάξει και θα αλλάξει. Θα την αλλάξουμε μαζί.»

Επίλογος

Θα εκτιμήσω όπως και πολλοί έλληνες και ξένοι παράγοντες και ΜΜΕ επισήμαναν ότι η Κυβέρνηση χειρίσθηκε την αξιολόγηση «έξυπνα» και κέρδισε, τηρουμένων των συσχετισμών.

Μένει, με την ίδια εξυπνάδα, να διαχειριστεί την πολιτική της για τη πραγματική Οικονομία, που κατά βάση θα μπορούσε κανείς να προσδιορίσει σε δύο λέξεις ως βασικό κύτταρο της πολιτικής αυτής: "κοινωνική οικονομία", που εφαρμόζουν πια και σε χώρες που δεν βρίσκονται σε Κρίση.

Η κοινωνική οικονομία δεν είναι κοινωνική κρατική φιλανθρωπία, είναι απελευθέρωση των δυνάμεων της καινοτομίας, της νέας τεχνολογικής επανάστασης, της οικονομίας με κοινωνική ανταποδοτικότητα, της οικονομίας του Περιβάλλοντος, ανεξάρτητα από το είδος του επιχειρείν. Εκεί θα προκύψουν οι νέες δυνάμεις της οικονομίας (ακόμα και ηλικιακά) που θα αντικαταστήσουν σιγά-σιγά τους ολιγάρχες μεσάζοντες των ξένων επενδυτών του επιχειρείν, δηλ. του "παλιού".

Θα το τολμήσουμε;

*Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων


e-max.it: your social media marketing partner