Οι Οικολόγοι Πράσινοι για τις συμφωνίες TTIP και CETA

Ο θείος «Ντόναλντ», οι αυλικοί και «ευρωσκεπτικισμού» συνέχεια

Πέμπτη, 24 Νοέ. 2016, 17:54  |  Ειδήσεις - Άρθρα - Συνεντεύξεις

Του Αλέξανδρου Παγουλάτου στο efsyn.gr

Η εκλογή του "θείου Ντόναλντ"... Δισεκατομμύρια επί της γης τρίβουν τα μάτια τους για το πώς μια φυσιογνωμία ξεκινώντας με τέτοιο "cult" επικοινωνιακό αντίκρυσμα, για να μη μιλήσουμε για τις σοβαρές ολοκληρωτικές αποχρώσεις, μεταπήδησε στο (τυπικά και συμβολικά έστω) ανώτερο αξίωμα της υφηλίου. Μετεκλογικές κατά τόπους εκδηλώσεις αγανάκτησης, κατόπιν εορτής, μαζί με πλήθος εύκολους αφορισμούς από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την ευκολία του καναπέ. Η αντιπρόταση έχει ως εξής: Καιρός να κάνουμε κάτι που σε μεγάλο βαθμό έπρεπε ήδη να έχουμε κάνει, να ασχοληθούμε με το ΠΩΣ θα αντιμετωπίσουμε αυτό που συνέβη και όχι να επαναλαμβάνουμε διαρκώς ΤΙ τρομερό είναι αυτό που συνέβη.

Ο λαός της Ευρώπης και προσφάτως της Αμερικής δεν είναι φύσει αντιδημοκρατικός ώστε να προάγει ολοκληρωτικά μορφώματα, όπως υποστήριξαν κάποιοι κατά καιρούς. Απλά έχει χορτάσει από παχιά λόγια για το συνδυασμό δήθεν ειρηνοποιού παγκοσμιοποίησης και νεοφιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Γιατί φυσικά το ανθρώπινο πρόσωπο καθίσταται τελικά "προσωπείο", σταδιακά απεμπολείται κι αποκαλύπτεται μια βίαιη οπισθοχώρηση προς τις βάναυσες συνθήκες της βιομηχανικής επανάστασης. Όπου βεβαίως, οι μισητοί βιομήχανοι έχουν αντικατασταθεί  από την φεουδαρχία των πολυεθνικών σε άμεση σύνδεση με το χρηματιστηριακό κεφάλαιο και το όλο και πιο προβληματικό διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κι όπως έχω γράψει σε προηγούμενο άρθρο για την καταγωγή του ευρωσκεπτικισμού, ο μέσος πολίτης μπορεί να μην έχει διδακτορικό σε πολιτικές επιστήμες, δεν τον ξεγελάς όμως όταν του υποβαθμίζεις τη ζωή του και το μέλλον του.

Επιπρόσθετα, ο μέσος πολίτης δεν ενδιαφέρεται για τις μεθόδους εφαρμογής της πολιτικής διαχείρισης, αριστερά δεξιά, πάνω κάτω, σοσιαλιστές, νεοφιλελεύθερους και άλλους βαρύγδουπους τίτλους. Τον ενδιαφέρει η αλήθεια που φτάνει στην τσέπη του και το πιάτο του. Και δεν "μασάει" πια στο "παπατζιλίκι" που φανταχτερά προβάλλει ο νεποτισμός της νομενκλατούρας των διοικητικών, οι οποίοι προσπαθούν να παράγουν πλούτο και εξουσία από τον αέρα. Και εκεί βέβαια  βρίσκεται και η "άκρη του νήματος"...

Διότι το πρόβλημα της σύγχρονης οικονομίας δεν είναι οι οικονομικές κατευθύνσεις, φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός, παγκοσμιοποίηση κλπ, αλλά η καπηλεία αυτών και η οργάνωση των οικονομικών εξουσιαστών σε όλο και απειλητικότερα καρτέλ. Και η εγκατάσταση μιας παγκόσμιας πια - και αυτό είναι το ανησυχητικό - οικονομικής γραφειοκρατίας που συνεργεί και διαπλέκεται με τους προηγούμενους. Αυτό το έχει συλλάβει ο κατά τα άλλα αδαής νους των Ευρωπαίων και Αμερικανών ψηφοφόρων και κατά καιρούς εκφράζει την ουσία της κατάστασης με εντυπωσιακή σαφήνεια, περιεκτικότητα και οικονομία. Κεντροευρωπαίος τεχνικός σε σχετική συζήτηση πριν μερικούς μήνες το έθεσε αφοπλιστικά απλά: "κάποτε δούλευαν παραγωγικά 100 άτομα και υπήρχαν και 5 διοικητικοί ενώ τώρα δουλεύουν 5 άτομα για να θρέψουν 100 διοικητικούς". Περιττόν να πούμε ότι η πράσινη πολιτική σκέψη διαμορφώθηκε με αφορμή ΚΑΙ αυτά τα φαινόμενα και αναπτύσσει μεθόδους και αντεπιχειρήματα για να ανατρέψει αυτόν ακριβώς τον εκφυλισμό της αστικής κοινωνίας, ποιος όμως το ξέρει αυτό;;;! Και η σοσιαλδημοκρατία, έως τώρα με αρκετό άρωμα αριστεράς από τη δική τους σκοπιά, θεωρητικά προάσπιζε τα συμφέροντα των παραγωγικών τάξεων. Ποιος όμως το πιστεύει ακόμα, μετά την καταρράκωση της εικόνας εργατικών, σοσιαλδημοκρατών και δημοκρατικών ηγετών που από ελπίδα των μη προνομιούχων μετατράπηκαν σε ακρογωνιαίο λίθο του συστήματος; Μπλερ, Σρέντερ, Ολάντ, Ομπάμα ψηφίστηκαν σαν Μεσσίες και κατέληξαν καρικατούρες.

Το να ψάχνουμε τον απόλυτο ηθικό αυτουργό για την ολοένα και αυξανόμενη επικράτηση του ολοκληρωτισμού είναι αφελές. Οι ευθύνες όπως και σε όλα σχεδόν τα ζητήματα σ' αυτόν τον πλανήτη είναι μοιρασμένες και καλό είναι να  αντιμετωπίζονται με κριτική σκέψη. Απλά για τους περισσότερους από τους αναγνώστες εμού συμπεριλαμβανομένου,  το μερίδιο του προβλήματος που αναλογεί στο "δημοκρατικό" στρατόπεδο είναι "στο γήπεδο μας", "στη γειτονιά μας", και εκεί ουσιαστικά και κατά πρώτον μπορούμε να παρέμβουμε. Σαν μέλος του Πράσινου κόμματος στο προηγούμενο πανευρωπαϊκό συνέδριο καταδίκασα, όπως και αρκετοί άλλοι, την παθητική πολιτική στάση του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και τη σημειολογική αλλά και σε πολλά σημεία και ουσιαστική ΕΥΡΩΛΑΤΡΕΙΑ.Ο κόσμος δυστυχώς δεν πιστεύει πια ότι οι μέχρι τώρα κυριότεροι αντιολοκληρωτικοί και πάλαι ποτέ αντισυντηρητικοί σχηματισμοί όπως Πράσινοι, αριστερή πτέρυγα των σοσιαλδημοκρατών, εργατικοί στη Βρετανία κλπ, μπορούν να σταματήσουν τη δυσάρεστη τροπή... και αντίστροφα για να σταματήσουν οι δυνάμεις αυτές τη λαίλαπα, πρέπει να έχουν την υποστήριξη του κόσμου. Το κερασάκι στην τούρτα δε, είναι να βλέπει τις δυνάμεις αυτές να οχυρώνονται σημειολογικά πίσω από το όνομα-σημείο Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο οι ίδιοι κατάντησαν, τι οξύμωρο!... σύμβολο δημαγωγίας και διαπλοκής.

Βολεμένοι στο όλο και λιγότερο αξιόπιστο παλατάκι των Βρυξελλών και κάθε "Βρυξελλών" δεν μπορούμε να αποτελέσουμε λύση. Θα προλάβουμε να ξυπνήσουμε άραγε πριν μας ξυπνήσουν τα εμβατήρια, οι νυχτερινές παρελάσεις και οι λαμπαδηφορίες;


*οικονομολόγος, εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων στους Globalgreens


e-max.it: your social media marketing partner