Οι Οικολόγοι Πράσινοι για τις συμφωνίες TTIP και CETA

Ο Τσιρώνης ο Βασιλιάς Λιρ και το πιστοποιητικό

Τετάρτη, 02 Αύγ. 2017, 17:26  |  Ειδήσεις - Άρθρα - Συνεντεύξεις

Του Αλέξανδρου Παγουλάτου* στην ΕΦΣΥΝ

Ετοιμαστείτε αδέρφια: έρχεται το πιστοποιητικό «χρηματοοικονομικών φρονημάτων»! Θα μας τραβάνε ξημερώματα στα «τραπεζικά» τμήματα και θα μας ανακρίνουν εισπρακτικές εταιρείες (εν είδει βασανιστών) αν τα φρονήματά μας είναι «ευρω-ικότατα»...

Ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Γιάννης Τσιρώνης, προερχόμενος από τους Οικολόγους Πράσινους, έναν χώρο με δεδομένη την εναλλακτική άποψη και ως προς την οικονομική διοίκηση, τόλμησε να αναφέρει σε τηλεοπτική εκπομπή ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω οξύτατης διαπραγμάτευσης σκεφτόταν τα εναλλακτικά πλάνα τού τότε υπουργείου Οικονομικών.

Αστραψε και βρόντηξε η «Ιερά Εξέταση» των ευρω-φρόνων. Δεξιοί και αριστεροί υπηρέτες του συστήματος (αφιλοκερδείς φυσικά...) καταδίκασαν μονομιάς τη μιαρότατη ανήκουστη αποκάλυψη. Στην πυρά!

Κάποτε είχαν κατηγορηθεί οι ίδιοι από τους ίδιους ότι δεν υπήρχε Plan Β! Τώρα κατηγορούν για το ότι υπήρχε Plan Β. Τουτέστιν, σουρεαλισμός α λα γκρέκα... Μη βιαστείτε να γελάσετε, το φαινόμενο δεν ενδιαφέρει μόνο ως κωμικό στοιχείο. Ο (ευρω-)σουρεαλισμός είναι μια οδός προς το (ευρω-)ασυνείδητο!

Αυτός ο «δήθεν» και «καθωσπρέπει» ευρωπαϊσμός, ένας εικονολατρικός ευρωπαϊσμός, στάθηκε και στέκεται δυστυχώς φερέφωνο της «κονόμας», όχι μόνο αλλά και των «ενωμένων αεριτζήδων καπιταλιστών».

Μπορεί ν' ακούγεται γλαφυρό, αλλά είναι αληθινό. Ζητωκραύγασε στο όνομα ενός ευγενούς στόχου τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου, τα μέγιστα χρηματοπιστωτικού. Σε μεγάλο βαθμό επίσης, κατά την προσωπική μου γνώμη και ζωτικά συμφέροντα της αμερικανικής οικονομίας. Εν προκειμένω φυσικά, δεκάρα δεν έδιναν, ούτε δίνουν, τα συγκεκριμένα συμφέροντα για τον Ευρωπαίο πολίτη.

Εδώ ίσως αναρωτηθεί κανείς: «Γιατί οι πολιτικοί, αν ήταν πιο αυτόφωτοι, θα νοιάζονταν, ή νοιάστηκαν περισσότερο;»... Και ποιοι πολιτικοί, οι εκλεγμένοι ή οι πολυπληθείς μη εκλεγμένοι μανδαρίνοι, κο(νο)μισάριοι κ.λπ.; Κατά τη γνώμη μου, πολύ πιθανόν «ναι», θα νοιάζονταν περισσότερο, αλλά αυτό είναι ξεχωριστό πολιτικό και κοινωνιολογικό θέμα από μόνο του, που χρήζει ξεχωριστής ανάλυσης.

Μετά τις αρχές της δεκαετίας του '90, ο σημειολογικός αυτός ευρωπαϊσμός βρέθηκε στο ναδίρ. Δυστυχώς το σημείο εύκολα εκφυλίζεται σε φορέα προπαγάνδας και προσφέρει και πολυπόθητες ψήφους φυσικά.

Οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες έτσι δεν άργησαν να πιστέψουν τις ανεύθυνες θεωρητικολογίες περί τραπεζικής ένωσης, χαμηλώματος επιτοκίων, προσφοράς φτηνού χρήματος του τύπου: «...εσείς, παιδιά, δεν θα κάνετε τίποτα και όλα θα αυτορρυθμιστούν...». Και μετά θα ερχόταν και η νο1 διεθνής καραμέλα που ακούει στο όνομα «ανάπτυξη» και θα είμαστε όλοι τρισευτυχισμένοι: το δόγμα νεοκλασικισμού αυτούσιο, κλισέ, χοντροκομμένο.

Μόνο που θα έπρεπε να έχουν υπ' όψιν τους ότι η συγκεκριμένη θεωρία είναι πρώτα απ' όλα... θεωρία! Είναι σύνολο υποθέσεων εργαστηρίου, όχι αποδεδειγμένων και εφαρμόσιμων «διά πάσαν νόσον».

Και, μεταξύ μας, στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο θέμα πίστης όσο ότι η συγκεκριμένη νεοφιλελεύθερη μεθοδολογία απλά τους βόλευε! Γιατί λειτουργούν, όπως και οι τραπεζίτες άλλωστε, σε μεγάλο βαθμό με τη νοοτροπία «πώς να αποφύγω όσο περισσότερη δουλειά μπορώ μέχρι να σχολάσω». Σιγά μη διάλεγαν δημοσιονομική προσέγγιση όπου θα έπρεπε να σηκώσουν τα μανίκια και να κάνουν πολλαπλάσια δουλειά.

Ας αφήσουμε όμως την αδρή γλώσσα της διακωμώδησης, η οποία απεικονίζει μεν με ζωντάνια, ενίοτε όμως είναι και λίγο άδικη και στοχευμένη. Ιδανικές παρατάξεις, γνώμες, τάσεις δεν υπάρχουν. Μεγάλη είναι η ευθύνη της επικείμενης αποτυχίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης και τη μοιραζόμαστε όλοι, λίγο-πολύ.

Ναι, κάποιοι συμμετείχαν περισσότερο σε αυτό και αυτούς δείχνουν τα δάχτυλα τώρα που τα προβλήματα ξεχείλισαν. Ωστόσο, ας αναρωτηθούμε: αυτοί που τους κατηγορούν θα τα είχαν (είχαμε) κάνει καλύτερα;

Μόνο πρακτικά θα μπορούσε να αποδειχτεί κάτι τέτοιο. Αυτό που ενοχλεί είναι οι μεγαλοστομίες, όρκοι αγάπης στον Λιρ-Ευρώπη από τις διάφορες Γονερίλες και Ρεγάνες, δήθεν «ευρώ-φρονες», οι οποίοι, ας ελπίσουμε όχι συνειδητά, αναδεικνύονται σιγά σιγά σε «ευρω-σφετεριστές».

Γιατί πώς αλλιώς θα χαρακτηρίζονταν όσοι, στο όνομα της ηπείρου του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, δεσμεύουν όχι μόνο την ελευθερία του πολιτικού λόγου, αλλά και αυτή ακόμα την ελευθερία της πολιτικής σκέψης;

* οικονομολόγος και εκπροσώπος των Οικολόγων Πράσινων στο Διεθνές Πράσινο Κόμμα


e-max.it: your social media marketing partner