Οι Οικολόγοι Πράσινοι για τις συμφωνίες TTIP και CETA

Oμιλία Θάνου Γιαννούδη, εκ μέρους της νεολαίας των Οικολόγων Πράσινων, στην συνεδρίαση της 27/9/2017 ΕΙΔΙΚΗΣ ΜΟΝΙΜΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ της Βουλής

Σάββατο, 30 Σεπ. 2017, 06:50  |  Ειδήσεις - Άρθρα - Συνεντεύξεις

Καλησπέρα σας κι από μένα κι ευχαριστώ θερμά για την τιμή! Ονομάζομαι Θάνος Γιαννούδης κι εκπροσωπώ στο διάλογο τη Νεολαία Οικολόγων Πράσινων και τη φωνή της πολιτικής Οικολογίας που πρέπει να ακουστεί και να συνδιαμορφώσει. Παίρνω το λόγο σε έναν Σεπτέμβρη που στιγματίστηκε από μια μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή, με την εικόνα του πετρελαίου στις ακτές της Αττικής να θυμίζει σε όλους μας με το χειρότερο δυνατό τρόπο τις επιπτώσεις της εξάρτησής μας ως κοινωνία από τα ορυκτά καύσιμα. Κι αν δεν αποτελούν παραδείγματα όπως αυτό καμπανάκι κινδύνου προς τη νεολαία να αλλάξει ρότα σε ένα στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης και ζωής που μας έφερε ως εδώ, τότε ποιο άραγε αποτελεί; Γιατί, φίλες και φίλοι, βρισκόμαστε εδώ σήμερα για να μιλήσουμε μεν για τη νεολαία, αλλά κυρίως για να προτείνουμε και για να δράσουμε, ο καθένας από την πλευρά του.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, αρχικά: ας μιλήσουμε για μια νέα γενιά ανθρώπων που πνίγεται ανάμεσα στη μαζική φυγή επιστημόνων αλλά και ανειδίκευτων στο εξωτερικό από τη μία και στην επιλογή της παραμονής στην Ελλάδα από την άλλη, αντιμέτωπη τότε με την τεράστια ανεργία ή τα χιλιάδες παραδείγματα ανασφάλιστης, μαύρης, απλήρωτης ή ελαστικής εργασίας, ενίοτε αποκαλούμενη ‘'μαθητεία'' ή ‘'απασχόληση'' (ως άνεργος κι ο ίδιος μπορώ να μιλήσω εκ των έσω). Μια καθημερινότητα που σου στερεί το χαμόγελο και σου κόβει τα φτερά ακριβώς εκείνη τη στιγμή που οφείλεις να τα απλώσεις και να δημιουργήσεις. Ας μιλήσουμε για τους χιλιάδες πτυχιούχους που περιμένουν τον όποιο ΑΣΕΠ ή αντίστοιχα για όσους τολμούν να στήσουν κάτι δικό τους και πνίγονται στα δάνεια και τη φορολογία, για εκείνους κι εκείνες ακόμα που δεν θέλουν να αποδεχτούν πως σ' αυτή τη χώρα μόνο η γνωριμία παίζει ρόλο ούτε επιθυμούν να μπουν σε ένα ανθρωποφάγο κυνήγι στο όνομα μιας διαστρεβλωμένης ‘'αριστείας''. Ας μιλήσουμε για τους νέους μιας Ελλάδας σε μια Ευρώπη κλειστή στο ομφαλοσκοπικό καβούκι της, με την ακροδεξιά να σηκώνει κεφάλι, μιαν Ευρώπη που γερνά και δεν καταλαβαίνει, ως έρμαιο του ΝΑΤΟ, το τέλμα μιας πορείας μετά το Μάαστριχτ (που, σημειωτέον, σ' αυτό εδώ το κτήριο οι Οικολόγοι είχαμε τότε καταψηφίσει), για τους νέους που βλέπουν το όραμα για την Ευρώπη των λαών να εξαντλείται σε γραφειοκράτες των Βρυξελλών και τη δημοκρατία, την συμμετοχή του απλού πολίτη στη λήψη των αποφάσεων να συρρικνώνονται ολοένα. Ας μιλήσουμε, όμως, και για όσες και όσους για χρόνια κρύβαμε επιδεικτικά κάτω από το χαλί: για τα μέλη εθνικών, θρησκευτικών, ερωτικών μειονοτήτων, για τους διεμφυλικούς, για τα ΑΜΕΑ, για τους νέους Ρομά, αλλά και για τους νέους πρόσφυγες και μετανάστες, κατηγορίες συμπολιτών μας που αντιμετωπίζουν καθημερινά το ρατσισμό και τις διακρίσεις, για την υποτίμηση βάσει φύλου, για τους νέους της επαρχίας που αγωνίζονται υπέρ της καθαρής ενέργειας και κόντρα στο λιγνίτη, στο χρυσό αλλά και στο λόμπυ των κυνηγών που κανείς δεν έχει αγγίξει, για τους αντιρρησίες συνείδησης στο στρατό και το αντιμιλιταριστικό κίνημα, για τους νέους και τις νέες που αρνούνται να υποταχθούν στα στρεβλά πρότυπα της καταναλωτικής κοινωνίας και στη ρετσινιά του γραφικού και του περιθωριακού κι ενεργοποιούνται δημιουργικά σε περιβαλλοντικές, καλλιτεχνικές, χορτοφαγικές, αντιφασιστικές, αλλά προπάντων μη-βίαιες οργανώσεις (γιατί δυστυχώς η βία ασκείται και προωθείται από πολλαπλούς διαύλους και αφετηρίες και σε κρίσιμες κι οριακές στιγμές πάντα η ρητορική της κερδίζει έδαφος).

Ο χώρος, όμως, της πολιτικής Οικολογίας δεν αρκείται στη διαπίστωση των προβλημάτων και την καταγγελία τους ούτε μένει στη στείρα κριτική, αλλά αγωνίζεται να εφαρμόσει αντιπροτάσεις που θα κάνουν τη ζωή καλύτερη εδώ και τώρα, μακριά από τις σειρήνες υποταγής στον αστισμό της μίας πλευράς και τις κραυγές χωρίς αντίκρυσμα της άλλης. Τόσο στην Ευρωβουλή τα περασμένα χρόνια όσο και στο Εθνικό Κοινοβούλιο τώρα, αλλά και σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, οι Οικολόγοι δίνουν καθημερινά μάχες για την ποιότητα ζωής που μας αξίζει. Καταθέτουμε, οπότε, ως Νεολαία Οικολόγων Πράσινων προτάσεις που η στρατηγική για τη νεολαία οφείλει να λάβει υπ' όψιν: πρώτο και κύριο προγράμματα για άμεση εισδοχή των νέων στην αγορά εργασίας, όχι ως μαθητεία ή ημιαπασχόληση, αλλά με αξιοπρέπεια, περαιτέρω διευκόλυνση στους νέους επιχειρηματίες και κυρίως στα κοινωνικά, συνεταιριστικά κι αμεσοδημοκρατικά αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα με συμφωνίες που θα κρατήσουν πέραν της όποιας κυβέρνησης, κίνητρα να απασχοληθούν οι νέοι ακόμα και με ελάχιστο αρχικό κεφάλαιο στον τομέα της ανακύκλωσης, της επανάχρησης, της κομποστοποίησης στο πλαίσιο των -ομολογουμένως θετικών- προθέσεων της κυβέρνησης στον τομέα της προώθησης της κυκλικής οικονομίας, αλλά και στους τομείς του εναλλακτικού τουρισμού, της δασοπροστασίας, της μελισσοκομίας, της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας μακριά από τα μαζικά εκτροφεία-κολαστήρια, της αξιοποίησης των σχολαζουσών γαιών, των μορφών καθαρής ενέργειας, των αστικών πάρκων και θερμοκηπίων με άξονα την αυτάρκεια της κάθε περιοχής και τις ιδιαίτερες ανάγκες της, προώθηση πολιτικών αποκέντρωσης κι επανασύνδεσης των νέων με την επαρχία και τη γη για την ανάπτυξη της βαλτωμένης πρωτογενούς παραγωγής (σήμερα κιόλας να ξεκινήσει έρευνα για τον αριθμό των νέων που έφυγαν για την επαρχία τα τελευταία χρόνια), με την παράλληλη δυνατότητα για μεικτές ΚΟΙΝΣΕΠ νέων Ελλήνων-Μεταναστών επί ίσοις όροις και μακριά από λογικές Μανωλάδας, ένταξη των νέων στη διαδικασία λήψης αποφάσεων σε τοπικό-εθνικό-ευρωπαϊκό επίπεδο, με συμβούλια νέων 16-30 ετών με ουσιαστική παρέμβαση σε κάθε δήμο και παράλληλη ποσόστωση θέσεων για νέους σε δημοτικό-περιφερειακό συμβούλιο με θέσπιση της εναλλαγής στο μέσον της θητεία που πρώτος ο οικολογικός χώρος έφερε στο προσκήνιο, δυνατότητα φορέων νεολαίας να φέρουν προς ψήφιση στα συμβούλια προτάσεις τους, προαιρετική ψήφο από τα 16, απομάκρυνση του εκπαιδευτικού συστήματος από τη στείρα αποστήθιση και δοκιμή αντιαυταρχικών εκπαιδευτικών μεθόδων, ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με κοινό ψηφοδέλτιο, πρωτοβουλίες για ένα πράσινο δημόσιο πανεπιστήμιο με ενεργειακή αυτάρκεια, προφανώς με το άσυλο των ιδεών στο κέντρο του ενδιαφέροντός μας, κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης κι αντικατάστασή της από κοινωνική αμειβόμενη εργασία, αντιμετώπιση του μοναχικής πορείας που ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής προάγει, με ψυχολογική βοήθεια σε νέους ευπαθών ομάδων, υποψήφιους για ανώτατες σχολές, φοιτητές, ανέργους, νέες μητέρες, με πολιτικές ουσιαστικής επανασύνδεσης με τη γειτονιά και την κοινότητα που θα εντάξουν ξανά το νέο άτομο μέσα στο σύνολο αντί να κυνηγά μια ατελέσφορη, αποσπασματική και συστημικότατη εντέλει αυτοπραγμάτωση σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, κάλεσμα και σε συνεργασία με τον πυλώνα δημοκρατίας που λέγεται ΕΡΤ για τοπική και περιφερειακή δράση της νεολαίας στο επίπεδο της αυτοδιαχειριζόμενης ενημέρωσης, της πράσινης κι ενταγμένης στο περιβάλλον αρχιτεκτονικής μακριά από την κουλτούρα του μπετόν, για την ουσιαστική καλλιτεχνική νεανική δημιουργία που θα υπερβαίνει τα κελεύσματα της εκάστοτε μόδας.

Πάνω απ' όλα, φίλες και φίλοι, οφείλουμε να έχουμε στο νου μας πως διαχειριζόμαστε πράγματα και καταστάσεις που μας ξεπερνούν. Αν δεις τον κόσμο σε ένα ολιστικό, πλανητικό όραμα και αντικαταστήσεις την ευθύγραμμη πορεία της ζωής που προάγει η νεωτερικότητα με τον κύκλο, θα καταλάβεις ακόμα καλύτερα τα καθήκοντα και τη μάχη της γενιάς σου τόσο για χειραφέτηση όσο και για διαγενεακή δικαιοσύνη για τις επόμενες γενιές στις οποίες κάποτε θα κληροδοτήσουμε τον πανέμορφο τόπο μας. Και θα κλείσω, οπότε, με ένα σχετικό απόσπασμα από ένα ποίημα ενός νέου ποιητή που μού ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία του. Ο ποιητής απευθύνεται σε μια κοπέλα που αγαπά και την βλέπει σε μια οριακή στιγμή έτοιμη να υποταχθεί στο σύστημα και στην προκαθορισμένη ζωή που άλλοι έχουν επιλέξει γι' αυτήν και της υπενθυμίζει τότε τις φρυκτωρίες, τις φωτιές δηλαδή που φέγγουν από κορυφή σε κορυφή για να μεταδώσουν το μήνυμα, χωρίς να έχουν επαφή με το τέρμα της πορείας αλλά πιστεύοντας βαθιά στο καθήκον και την αποστολή τους. Της λέει, οπότε:

Μέσα σου ζουν σ' αιώνια άνοιξη οι αγάπες

κι οι δαφνωμένες απ' τα χιόνια οροφές.

Τα λόγια φεύγουνε, μαζί κι εσύ που τά ‘πες,

μα ταξιδεύουν οι φωτιές στις κορυφές,

για να βρεθεί η γενιά που πάλι θα κινήσει

σχεδία να φτιάξει μακριά απ' το ερμονήσι...

Δεν ξέρω αν αυτή η γενιά θα είναι η δική μας, μπορώ πάντως να εγγυηθώ πως θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις γι' αυτό. Σας ευχαριστώ πολύ!


e-max.it: your social media marketing partner