Οι Οικολόγοι Πράσινοι για τις συμφωνίες TTIP και CETA
Δημοκρατία & Θεσμοί

Μορφή διακυβέρνησης, άμεση δημοκρατία, περιφερειακή αυτοδιοίκηση

Συντονιστής: Γιώργος Δημητρίου  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Υπεύθυνος ΠΣ: Λουκέρης Κώστας

 

e-max.it: your social media marketing partner


ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΤΗΣ

Σάββατο, 24 Μάρ. 2012, 12:09

Οι Οικολόγοι Πράσινοι συζήτησαν με πολιτικά κόμματα, πανεπιστημιακούς και εκπροσώπους της Κοινωνίας των Πολιτών για τη διεύρυνση της δημοκρατίας και τις αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς, ανοίγοντας το σχετικό διάλογο

e-max.it: your social media marketing partner

Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2011 - Οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουν αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς

Τρίτη, 22 Νοέ. 2011, 14:28

Οι Οικολόγοι Πράσινοι

ανοίγουμε το διάλογο για αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς

ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

ΝΑ ΣΥΝΔΕΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΤΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ,

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΦΟΡΕΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Απόφαση του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων

Είναι κοινός τόπος ότι η κρίση αποτελεί χρεοκοπία όλου του πολιτικού συστήματος. Η χρεοκοπία δε αφορά μόνο τους εκπροσώπους του και τα κόμματά τους, αλλά και τον τρόπο που λειτουργούν οι θεσμοί. Το αίτημα για πραγματική δημοκρατία, πιο άμεση και πλήρως υπόλογη στους πολίτες, έχει ήδη τεθεί το τελευταίο διάστημα από το αυθόρμητο κίνημα των πολιτών στις πλατείες, και όλα δείχνουν ότι θα μείνει για καιρό στο προσκήνιο.

Μέχρι τώρα το πολιτικό σύστημα έχει χειριστεί την κρίση με γνώμονα τη δική του επιβίωση και όχι τις ανάγκες της κοινωνίας. Ανάπηρη ήταν όμως και η δημοκρατία που είχαμε πριν: Το συγκεντρωτικό κράτος , η παντοδυναμία του πρωθυπουργού, η κομματική νομή της εξουσίας και το έλλειμμα αξιοπιστίας των κομμάτων, οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που διασφάλιζαν την ψήφιση οποιουδήποτε νομοσχεδίου, η αίσθηση των πολιτών ότι ελάχιστα επηρεάζουν τις εξελίξεις, συγκροτούσαν ένα ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα που είχε ήδη δείξει τα όριά του. Κόμματα και πολιτικοί έχουν κάνει ό,τι μπορούσαν για να χάσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών, η διαφθορά έχει γενικευθεί, η συζήτηση εστιάζεται στα πρόσωπα αντί για τις πολιτικές, ενώ η ζημιά από τις μονοκομματικές κυβερνήσεις και τη νομή της εξουσίας είναι πια αδιαμφισβήτητη.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δίνουμε στη διακυβέρνηση μια έννοια ριζικά διαφορετική: για μας διακυβέρνηση σημαίνει τη διαμόρφωση ευρύτερα αποδεκτών στόχων και το συντονισμό για την προώθησή τους. Μια τέτοια αντίληψη απαιτεί ριζικές αλλαγές και καινοτομίες όχι μόνο στις προτεραιότητες και στις πολιτικές, αλλά πρωτίστως στους ίδιους τους πολιτικούς θεσμούς.

Η δικαιολογημένη οργή για τους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος, θέλουμε να γίνει δύναμη κοινωνικής χειραφέτησης, αυτοοργάνωσης και διεύρυνσης της συμμετοχής των πολιτών. Αν δε μεταφραστεί όμως η οργή αυτή σε περισσότερη δημοκρατία, εύκολα μπορεί να εκφυλιστεί σε άνοδο του λαϊκισμού, απαίτηση κρατικής προστασίας για όλους, αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, ακόμη και ανάδειξη «ισχυρών ηγετών» με ελάχιστο σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες.

1. Υπερασπίζουμε τη συνταγματική νομιμότητα, προωθούμε επείγουσες συνταγματικές αλλαγές, όπου χρειάζονται

Το πολιτικό σύστημα δε σεβάστηκε ποτέ ούτε τους δικούς του θεσμούς. Τα βραχυπρόθεσμα παιχνίδια εξουσίας κυριαρχούσαν πάντα απέναντι στις μακροχρόνιες προοπτικές και στο δημόσιο συμφέρον. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, όπως με το Άρθρο 24 για το περιβάλλον, το ίδιο το πολιτικό σύστημα προσπάθησε επανειλημμένα να ανατρέψει συνταγματικές διατάξεις, προσκρούοντας τελικά στην αντίδραση της κοινωνίας.

Σήμερα επείγουν μια σειρά απαραίτητες θεσμικές αλλαγές, με αρκετές από αυτές να απαιτούν αντίστοιχες τροποποιήσεις και στο Σύνταγμα. Σημαντική είναι επίσης η ενίσχυση της κατοχύρωσης του κοινωνικού κράτους και της προστασίας των συλλογικών αγαθών. Για τις αλλαγές αυτές, πρέπει να ανοίξει στην κοινωνία ο ευρύτερος δυνατός διάλογος. Χρειάζεται επίσης να ξεκινήσουν άμεσα οι διαδικασίες, ώστε η επόμενη Βουλή να είναι Αναθεωρητική. Ζητάμε από τα κόμματα να δεσμευτούν, πριν ανοίξουν οι επόμενες κάλπες, για τις συνταγματικές τομές που θα προτείνουν. Οι όποιες συνταγματικές αλλαγές θα πρέπει να επικυρωθούν με δημοψήφισμα.

2. Δημοψηφίσματα: η κοινωνία, πραγματικός φορέας εξουσίας

Η εκλογική ετυμηγορία δεν είναι λευκή επιταγή γι' αυτούς που θα σχηματίσουν κυβέρνηση. Οι πολίτες δικαιούνται να έχουν λόγο σε όλη τη διάρκεια της τετραετίας για τις πολιτικές που υιοθετούνται.

Από τα δημοψηφίσματα είναι λογικό να εξαιρείται μόνο ό,τι προσκρούει στο Σύνταγμα. Τέτοιες περιπτώσεις είναι κυρίως τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου η πλειοψηφία δε δικαιούται να περιορίζει τα δικαιώματα των μειοψηφιών.

Τα δημοψηφίσματα καταδικάζονται σε ασφυξία από το σημερινό σύνταγμα, που απαιτεί ειδικό νόμο με απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη χώρα μας έχει να γίνει δημοψήφισμα από το ... 1974.

Θεωρούμε απαραίτητη την αναθεώρηση της συνταγματικής διάταξης, ώστε να μπορεί να προκηρυχθεί δημοψήφισμα και με πρωτοβουλία πολιτών, όταν το ζητά με την υπογραφή του συγκεκριμένο ποσοστό του εκλογικού σώματος [ενδεικτικά στο ύψος του 2,5-3%] με δικλείδες ισόρροπης γεωγραφικής κατανομής και η πρόταση δεν αφορά θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σημαντικό θεωρούμε και το δημοψήφισμα ανάκλησης αιρετών οργάνων και προκήρυξης νέων εκλογών, με προϋποθέσεις τη συγκέντρωση υπογραφών του 20% του εκλογικού σώματος και συμμετοχή τουλάχιστον 50% των πολιτών στο σχετικό δημοψήφισμα.

Σημειώνουμε ότι στα δημοψηφίσματα η ενημέρωση των πολιτών, ο δημόσιος διάλογος και η διαβούλευση σε τοπικές συνελεύσεις είναι για μας εξίσου σημαντικά με την τελική ψήφο. Δημοψηφίσματα που συμπίπτουν χρονικά, μπορούν να γίνονται ταυτόχρονα, ή και παράλληλα με τοπικές ή εθνικές εκλογές.

Ως άμεση μεταβατική πρόταση, μέχρι την επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, ζητάμε από τα κόμματα να δεσμευτούν άμεσα:

  • Ότι η πιλοτική εφαρμογή του θεσμού μπορεί να ξεκινήσει από το (α)κυρωτικό δημοψήφισμα, που θέτει στην κρίση των πολιτών νόμους ήδη ψηφισμένους από τη Βουλή πριν ακόμη κυρωθούν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
  • Ότι θα υπερψηφίζουν στη Βουλή κάθε πρόταση (α)κυρωτικού δημοψηφίσματος εφόσον συνοδεύεται από τις υπογραφές του 2,5-3% των πολιτών και δεν προσκρούει σε διατάξεις του Συντάγματος. Σε περίπτωση αμφισβητήσεων, η συνταγματικότητα θα κρίνεται από το Συμβούλιο της Επικρατείας.
  • Ότι δυνατότητα για νομοθετικές πρωτοβουλίες θα έχουν και οι ίδιοι οι πολίτες με συλλογή υπογραφών: κάθε πρόταση νόμου που θα συνοδεύεται από υπογραφές του 1% των πολιτών, να υποχρεώνει τη Βουλή σε διαβούλευση και συζήτηση.

3. Αποκέντρωση, με δημοκρατία σε τοπικό επίπεδο και με νέα θεσμική συγκρότηση, από την Περιφέρεια προς το Κέντρο.

H Ελλάδα παραμένει ένα από τα πιο συγκεντρωτικά κράτη στην Ευρώπη παρόλη τη διοικητική μεταρρύθμιση. Η αυτοδιοίκηση των περιφερειών παραμένει ημιτελής, με διεκπεραιωτικές κυρίως αρμοδιότητες, στη σκιά των αποκεντρωμένων κρατικών διοικήσεων.

Διεκδικούμε ισχυρές αυτοδιοικούμενες περιφέρειες με:

  • Ουσιαστικές αρμοδιότητες επιτελικού σχεδιασμού σε βασικούς τομείς όπως τη χωροταξία, τις μεταφορές, την περιβαλλοντική διαχείριση και την παιδεία.
  • Εκλογή των περιφερειακών συμβουλίων με απλή αναλογική, ψηφοδέλτια χωρίς υποχρεωτικό επικεφαλής, μετεκλογικές συνεργασίες σε προγραμματική βάση, έμμεση εκλογή του επικεφαλής της περιφέρειας από το περιφερειακό συμβούλιο.
  • Οικονομική αυτοδυναμία, με μέρος των δημόσιων εσόδων να παραμένει στην περιφέρεια όπου εισπράχθηκε και ένα ακόμη μέρος να αναδιανέμεται μεταξύ του συνόλου των περιφερειών.
  • Θεσμούς δημοψηφισμάτων και νομοθετικών πρωτοβουλιών πολιτών, για τις τοπικές αρμοδιότητες, αντίστοιχοι με αυτούς που προτείνουμε για την κεντρική εξουσία.
  • Θεσμούς ανοικτής διαβούλευσης για τα περιβαλλοντικά ζητήματα και τη διαχείριση των φυσικών πόρων, όπως «κοινοβούλια νερού σε επίπεδο υδρολογικής λεκάνης» ή «φόρουμ ακτών».
  • Ανάλογες ρυθμίσεις και για την αυτοδιοίκηση σε επίπεδο δήμου ή δημοτικής/τοπικής κοινότητας, ώστε να ξεφύγουμε από τη λογική του «τοπικού άρχοντα» και της αδιαφάνειας που δημιουργεί η παντοδυναμία του.
  • Μεγαλύτερη αποκέντρωση στο εσωτερικό των δήμων, καθώς με τις συνενώσεις μεγάλωσε η απόσταση μεταξύ τοπικού άρχοντα και πολίτη. Στόχος η δημιουργία ισχυρών θεσμών συμμετοχικής και άμεσης δημοκρατίας (συμμετοχικός προϋπολογισμός, θεματικά και τοπικά συμβούλια, συμβούλια για χρήση συλλογικών αγαθών) σε επίπεδο δημοτικής ή τοπικής κοινότητας.

Η αυτοδιοίκηση πρέπει να αναλάβει ένα πολυσύνθετο ρόλο:

  • Οικοδόμηση από την περιφέρεια προς το κέντρο ενός νέου μοντέλου οικονομίας και διοίκησης, περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμου, δίκαιου, που θα προκύψει μέσα από καλά σχεδιασμένες πολιτικές περιφερειακής ανάπτυξης, στηριγμένης στην ποιότητα και όχι στην συνεχή αύξηση των οικονομικών δεικτών
  • Ανάπτυξη μορφών συμμετοχικής δημοκρατίας, δικτύων αλληλεγγύης, τοπικών μορφών οικονομίας με έμφαση στην κοινωνική και αλληλέγγυα διάσταση, που θα αποτελέσουν σταδιακά και τη βάση για συνολικότερες αλλαγές μοντέλου και προσανατολισμού.

Ένας τέτοιος ρόλος απαιτεί οργάνωση, αυτοτέλεια και διοικητική αποτελεσματικότητα της αυτοδιοίκησης, μέσω της κατάλληλης στελέχωσης κι εκπαίδευσης του προσωπικού της, ανταλλαγή εμπειριών και καλών πρακτικών με άλλες ευρωπαϊκές περιφέρειες και δήμους, ενδυνάμωση των ικανοτήτων των τοπικών κοινωνιών. Πρέπει, επίσης, να παρακολουθείται με κατάλληλους δείκτες και να αξιολογείται η πορεία υλοποίησής των αποφάσεων της αυτοδιοίκησης και το έργο της.

Όλα αυτά πρέπει να αποτυπώνονται και σε ένα Στρατηγικό Σχέδιο Βιωσιμότητας, Κοινωνικής Συνοχής, Σύγκλισης κι Απασχόλησης 2012-2020 που θα επεξεργαστεί ΚΑΘΕ περιφέρεια και θα συν-αποτελέσουν όλα μαζί τη βάση για τη σύνθεση του εθνικού σχεδίου.

4. Δημοκρατικό εκλογικό σύστημα, διαφάνεια και σεβασμός στο δημόσιο χρήμα.

Η μέχρι τώρα διασφάλιση ότι το πρώτο κόμμα έχει σχεδόν σίγουρη την αυτοδυναμία, έχει οδηγήσει σε ένα πολιτικό σύστημα με επίπλαστη αυτάρκεια, όπου η εξουσία είναι συγκεντρωμένη στον αρχηγό και το στενό του κύκλο. Η απλή αναλογική θα αυξήσει την πίεση στις ηγεσίες, θα ενισχύσει τη δημοκρατική τους λειτουργία και θα περιορίσει τα εσωτερικά πελατειακά συστήματα στα κόμματα εξουσίας. Επιπλέον η απλή αναλογική είναι το μόνο σύστημα που κατοχυρώνει την ισότητα της ψήφου των πολιτών και αναχαιτίζει την έφοδο των κομματικών στρατών για τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού.

Την καθιέρωσή της χρειάζεται όμως να συνοδεύουν συνολικότερες αλλαγές, ώστε να ξεφύγουμε από τη σημερινή κατάσταση όπου τα πάντα περιστρέφονται, τυπικά τουλάχιστον, γύρω από τις αποφάσεις του πρωθυπουργού. Κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο οι προβλέψεις του εκλογικού νόμου, αλλά και η ανάπτυξη κουλτούρας συνεργασιών σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Σημαντική είναι εδώ η ανάδυση πολιτικών δυνάμεων διατεθειμένων για συνεργασίες σε επιμέρους νομοθετικές προτάσεις ακόμη και όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση.

  • Αλλαγή εκλογικού νόμου με καθιέρωση απλής αναλογικής.
  • Μικρότερες εκλογικές περιφέρειες, διερεύνηση δυνατοτήτων να αντικατασταθεί ο σταυρός προτίμησης με άλλες δημοκρατικές ρυθμίσεις χωρίς να ενισχυθεί η εξουσία των κομματικών μηχανισμών, εσωκομματικές προκριματικές εκλογές ανά περιφέρεια, όπου προβλέπεται λίστα. Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει και σε δραστικό περιορισμό του «κόστους εκλογής».
  • Διάλογος, με συμμετοχή και των ίδιων των νέων, για τη σκοπιμότητα να δοθεί δικαίωμα ψήφου από τα 16 χρόνια. Εκλογιμότητα από τα 21 χρόνια.
  • Ανώτατο όριο δύο συνεχόμενων θητειών, σε όλα τα αιρετα και κυβερνητικά αξιώματα.
  • Σταθερή ημερομηνία εκλογών ανά 4ετία. Ενδεχόμενη εμβόλιμη/πρόωρη εκλογή θα αφορά μόνο το εναπομένον υπόλοιπο της αρχικής 4ετίας (με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου απομένουν λιγότεροι από 6 μήνες θητείας), ώστε να αποθαρρύνεται η προκήρυξη πρόωρων εκλογών με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, να αποσυνδέεται η δεδηλωμένη από τη διαμόρφωση συγκυριακών κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών και να διευκολύνεται η ανεξάρτητη λειτουργία της Βουλής. Σε κάθε περίπτωση, η προκήρυξη πρόωρων εκλογών δε θα πρέπει να αποφασίζεται μόνο από τον πρωθυπουργό.
  • Πρόβλεψη να μένουν κενές οι έδρες που αντιστοιχούν στα λευκά ψηφοδέλτια.
  • Ασυμβίβαστο για ταυτόχρονη κατοχή θέσεων βουλευτή και υπουργού με αναστολή της βουλευτικής ιδιότητας κατά τη διάρκεια θητείας βουλευτή σε υπουργική θέση.
  • Περαιτέρω όρια στην ταυτόχρονη κατοχή αιρετών θέσεων σε θεσμικά όργανα της κεντρικής εξουσίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Στα ΜΜΕ, βασικό θεσμό δημοκρατικής λειτουργίας και ενημέρωσης των πολιτών, χρειάζεται να τερματιστεί άμεσα το σημερινό προσωρινό (επί 20ετία) και ημιπαράνομο καθεστώς λειτουργίας των τηλεοπτικών μέσων. Ζητάμε νέο ρυθμιστικό πλαίσιο για παροχή, ανανέωση ή ανάκληση της άδειας χρήσης του δημόσιου αγαθού των ραδιοσυχνοτήτων, στα πρότυπα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Κριτήριο οφείλουν να είναι οι συνταγματικές επιταγές για τις προδιαγραφές ενημέρωσης, επιμόρφωσης και ψυχαγωγίας των πολιτών. Οι σημερινές αδειοδοτήσεις να επανεξεταστούν από μηδενική βάση, με διοικητικές και ποινικές κυρώσεις για τους υπευθύνους των μέχρι τώρα παρανομιών.

Παράλληλα απαιτείται δραστική περικοπή του «κόστους του πολιτικού συστήματος»

  • Μείωση της συνολικής κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων τουλάχιστον κατά 50%, σε σχέση με το 2010 (σε 0.05 τοις χιλίοις των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού από το σημερινό 0.102 τοις χιλίοις). Χρηματοδοτούνται όλα τα κόμματα που ξεπερνούν το 1%, αναλογικά με τις ψήφους που έχουν συγκεντρώσει στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Το ποσό να υπολογίζεται ανά εγγεγραμμένο ψηφοφόρο και η επιχορήγηση προς κάθε κόμμα να εξαρτάται από τον αριθμό των πολιτών που το ψήφισαν. Στον ισολογισμό των κομμάτων δημοσιοποιείται, ως επιπλέον κρατική επιχορήγηση, το κόστος των εργαζομένων τους που μισθοδοτούνται από το Δημόσιο. Αναλογικά ισότιμη μεταχείριση των νέων πολιτικών κομμάτων κατά την προεκλογική περίοδο.
  • Λογοδοσία για την χρήση των χρημάτων των φορολογούμενων. Τα κόμματα κάθε χρόνο εκτός από τον ισολογισμό τους να δημοσιοποιούν και απολογισμό δράσεων όπου να αναλύουν και τον τρόπο που δαπανήθηκαν τα χρήματα της κρατικής επιχορήγησης.
  • Ρύθμιση των συσσωρευμένων χρεών των κομμάτων χωρίς καμιά διαγραφή. Τα δάνεια των κομμάτων να εξαγοραστούν από το υπ. Οικονομικών και να εξυπηρετούνται με το επιτόκιο που δανείζεται η χώρα, με διάρκεια 20 έτη ενώ οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις να παρακρατούνται από την αντίστοιχη κρατική τους επιχορήγηση. Αποκλεισμός της δυνατότητας να δανείζονται ποσά που ξεπερνούν συνολικά το ποσό μιας ετήσιας κρατικής επιχορήγησης.
  • Μείωση κατά 50% των αποδοχών των βουλευτών σε σχέση με το 2010. Κατάργηση της «αυτοτελούς φορολόγησης» των αποδοχών τους, των πρόσθετων αποδοχών για συμμετοχή σε επιτροπές και για άλλα καθήκοντα που ανήκουν στο έργο τους, και της διάθεσης βουλευτικού αυτοκινήτου. Εξορθολογισμός των υπόλοιπων παροχών. Σύνδεση της βουλευτικής αποζημίωσης με τον βασικό μισθό των εργαζομένων.
  • Σύνδεση της βουλευτικής αποζημίωσης και με το έργο που αποδίδουν. Το 50% της αποζημίωσης θα συνδέεται αναλογικά με την παρουσία τους στις συνεδριάσεις της ολομέλειας. Το 25% της βουλευτικής αποζημίωσης συνδέεται με την παρουσία των βουλευτών στις επιτροπές που συμμετέχουν και θα μειώνεται αναλογικά με τις απουσίες τους.
  • Κατάργηση όλων των πρόσθετων απολαβών όπως βουλευτικών αυτοκινήτων, επιδόματος γραφείου, των πάσης φύσεως ατελειών και των κινητών τηλεφώνων. Για ταξίδια στο εξωτερικό, ημερήσια αποζημίωση με βάση το τιμολόγιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για κάθε χώρα. Διατηρείται η δωρεάν μετακίνηση με επιφανειακά μέσα (λεωφορεία, τρένα, πλοία) στην εκλογική τους περιφέρεια, καθώς και από και προς την Αθήνα. Κάλυψη κόστους μετακινήσεων με αεροπλάνο μέχρι του ποσού του αντίστοιχου επιφανειακού μέσου για την ίδια διαδρομή. Παρέχονται γραφεία σε κάθε βουλευτή, από τη Βουλή και την περιφερειακή αυτοδιοίκηση όπου εκλέγεται.
  • Ενίσχυση της υποστήριξης της δουλειάς των βουλευτών. Κάθε βουλευτής θα μπορεί να προσλαμβάνει βοηθούς της επιλογής του (εκτός από συγγενείς μέχρι 2ου βαθμού) με συνολικό προϋπολογισμό 10.000 ευρώ το μήνα. Σε περίπτωση απόσπασης δημόσιου υπαλλήλου, ο μικτός μισθός του συνυπολογίζεται στο συνολικό ποσό. Συνταξιοδότηση των βουλευτών από τα ασφαλιστικά ταμεία καθενός/καθεμιάς τους, όπου θα κατατίθενται από τη Βουλή και οι ασφαλιστικές τους εισφορές για το διάστημα της θητείας τους. Κατάργηση της χωριστής βουλευτικής σύνταξης.
  • Κατάργηση κάθε φορολογικού προνομίου των βουλευτών (σήμερα το 50% είναι αφορολόγητα ως «έξοδα παράστασης», ενώ το υπόλοιπο δεν αθροίζεται με τα υπόλοιπα εισοδήματά τους). Απαιτούμε το σύνολο των εισοδημάτων τους να φορολογείται όπως των υπόλοιπων πολιτών.
  • Υπουργική και βουλευτική ασυλία αυστηρά οριοθετημένη στα θέματα καθαρά πολιτικού χαρακτήρα. Μέχρι να αναθεωρηθεί η σχετική συνταγματική διάταξη, δέσμευση όλων των πολιτικών δυνάμεων να μην εμποδίζουν με την ψήφο των βουλευτών τους τη δικαστική διερεύνηση καμιάς ποινικής εκκρεμότητας πολιτικών προσώπων.
  • Ρητή συνταγματική κατοχύρωση της υποχρέωσης των κομμάτων για δημοκρατική λειτουργία
  • Διαφάνεια στα οικονομικά τους, υποχρέωση τήρησης πλήρων λογιστικών βιβλίων (3ης κατηγορίας), έλεγχος από ορκωτούς λογιστές, δημοσιοποίηση ισολογισμών, ονομαστική αναφορά χρηματοδοτών άνω των 2.000 ευρώ
  • Διαφάνεια στις δαπάνες και την περιουσιακή κατάσταση των πολιτικών, με υποχρεωτική ανάρτηση όλων των πρόσφατων και παλιότερων δηλώσεων «πόθεν έσχες» στο διαδίκτυο. Υποχρεωτική αιτιολόγηση των οικονομικών πόρων για την απόκτηση κάθε νέου περιουσιακού στοιχείου.

5. Ισχυρή περιβαλλοντική διακυβέρνηση

Το συμβολικό βάρος από τη δημιουργία ανεξάρτητου Υπουργείου Περιβάλλοντος έχει ήδη εξατμιστεί προ πολλού. Ακόμη και με καλές προθέσεις, οι πολιτικές του περιορίζονται στα ασφυκτικά όρια που αφήνει μια κυβερνητική πολιτική με συχνά αντίθετες προτεραιότητες. Βασικό μας ζητούμενο είναι η διάσταση της βιωσιμότητας να αποκτήσει κεντρικό ρόλο στις πολιτικές όλων των υπουργείων.

Κρίσιμο ρόλο, πέρα από την πολιτική βούληση, παίζουν επίσης:

  • Η ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στις πολιτικές όλων των υπουργείων. τόσο ως προς την κατεύθυνση της πρόληψης και της προστασίας όσο και ως προς την κατεύθυνση της οικονομίας που δημιουργεί η ορθή και βιώσιμη διαχείριση του περιβάλλοντος (θέσεις εργασίας, εξοικονόμηση με την πρόληψη από δαπάνες αποκατάστασης περιβαλλοντικής ζημίας).
  • Η δημιουργία αποτελεσματικών μηχανισμών εφαρμογής της περιβαλλοντικής πολιτικής και η διάθεση επαρκών πόρων. Ο προϋπολογισμός του 2011 προβλέπει για το περιβάλλον μόλις το 0,01% των δημόσιων δαπανών, μειωμένο κατά 28% σε σχέση με το 2010 και 33,5% σε σχέση με το 2009. .
  • Η πλαισίωσή του από δραστήριες Ανεξάρτητες Αρχές, όπως μια Εθνική Επιτροπή για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη και μια Εθνική Επιτροπή για την Προστασία του Κλίματος, με αποστολή τη διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και την κατάθεση εισηγήσεων.

 

6. Όρια στην αυθαιρεσία των κυβερνήσεων

Για μας Κράτος Δικαίου δεν είναι ο εξωραϊσμός της εξουσίας αλλά η οριοθέτησή της. Η δικαιοδοσία των κυβερνήσεων οφείλει να σταματά εκεί που αρχίζουν οι εγγυήσεις για τα δικαιώματα των πολιτών.

  • Οι Ανεξάρτητες Αρχές χρειάζεται να γίνουν σεβαστές και να ενισχυθούν, ιδιαίτερα εκεί όπου έχουν αμφισβητηθεί από την κεντρική εξουσία, όπως στην προστασία των προσωπικών δεδομένων και στο ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος. Νέες Ανεξάρτητες Αρχές είναι απαραίτητες σε τομείς όπως η κατεδάφιση των αυθαιρέτων.
  • Η υπηρεσιακή ανεξαρτησία της Δημόσιας Διοίκησης χρειάζεται να θωρακιστεί. Αποστολή της είναι να υπηρετεί, όχι τις εντολές των υπουργών, αλλά τις δημόσιες πολιτικές που χαράσσονται νόμιμα και δημοκρατικά διασφαλίζοντας σε αυτές συνέχεια και συνέπεια.
  • Κατάργηση των «μυστικών κονδυλίων», απόλυτη διαφάνεια στους «ειδικούς λογαριασμούς». Διαφάνεια και διαχειριστικοί έλεγχοι και στα ΝΠΙΔ που παρέχουν δημόσιες υπηρεσίες, αλλά και στους φορείς της Αυτοδιοίκησης και στα νομικά τους πρόσωπα
  • Αλλαγή της νομοθεσίας περί ευθύνης υπουργών, ώστε να σταματήσει η ασυλία που παρέχει στην πράξη το σημερινό καθεστώς. Άμεση πολιτική δέσμευση των κομμάτων ότι με την ψήφο τους θα διευκολύνουν τη δικαστική διερεύνηση τέτοιων υποθέσεων και θα προωθήσουν αναθεώρηση της συνταγματικής διάταξης που δυσχεραίνει τη δίωξη πολιτικών προσώπων. Κατάργηση κάθε ειδικής παραγραφής.
  • Νομοθετικές ρυθμίσεις που να αποτρέπουν το φαινόμενο της σύγκρουσης προσωπικών ή οικογενειακών επιχειρηματικών συμφερόντων εκλεγμένων πολιτικών με το δημόσιο συμφέρον.
  • Η διαφάνεια στη λειτουργία της διοίκησης αποτελεί βασικό δικαίωμα των πολιτών. Όλες οι αποφάσεις και τα πρακτικά δημόσιων αρχών και οργανισμών, θα πρέπει να δημοσιοποιούνται στο διαδίκτυο και να είναι προσβάσιμα σε όλους. Νομοθετική κατοχύρωση της Ελεύθερης Πρόσβασης στην Πληροφορία για τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που θα εξειδικεύει τη Συνθήκη του Άαρχους
  • Η επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από τον εκάστοτε υπουργό, υπονομεύει σοβαρά την ανεξαρτησία της. Επιδιώκουμε πλήρες αυτοδιοίκητο για τη δικαιοσύνη, χωρίς όμως να φθάνουμε σε Κράτος Δικαστών. Επιδιώκουμε πρόσθετες εγγυήσεις για τους δικαστικούς, με οριοθέτηση των εξουσιών του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αντικειμενικά κριτήρια για τις προαγωγές, διασφαλίσεις στα θέματα των μεταθέσεων.
  • Ο διάχυτος δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων από τα δικαστήρια χρειάζεται να ενισχυθεί και να διευρυνθεί.
  • Η θρησκευτική ουδετερότητα της πολιτείας απαιτεί πλήρη χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, ώστε να διασφαλίζεται η ισότητα των πολιτών ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.
  • Η κατάργηση του κομματικού κράτους και του πελατειακού πλαισίου, απαιτεί σοβαρούς θεσμικούς φραγμούς στους διορισμούς σε μετακλητές κρατικές θέσεις ευθύνης. Το κύριο είναι βέβαια να μην καλύπτονται οι θέσεις αυτές με κριτήρια κομματικής αφοσίωσης. Μια πρόταση που αξίζει να εξεταστεί είναι οι ΔΕΚΟ και τα ΝΠΔΔ να ελέγχονται από Ανεξάρτητη Αρχή, που επιλαμβάνεται να αξιολογήσει τους ικανότερους για την πολιτική στελέχωση τους, όσο και την υλοποίηση μακροπρόθεσμων στόχων και χρονοδιαγραμμάτων, που υποχρεωτικά στηρίζονται από αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
  • Οι πελατειακοί διορισμοί τυπικά απαγορεύονται, στην πράξη όμως παρακάμπτονται με τη διαρκή δημιουργία συμβασιούχων που εγκλωβίζονται σε διαρκή ομηρία. Θα άξιζε να αναζητηθούν δικλείδες ώστε να προσλαμβάνονται συμβασιούχοι μόνο σε αποδεδειγμένα προσωρινές και έκτακτες ανάγκες, και οι ανάγκες αυτές να μη μπορούν να ξεπερνούν  συγκεκριμένο μικρό ποσοστό (ενδεικτικά, μέχρι 10%) των αντίστοιχων προσλήψεων με την κανονική διαδικασία του ΑΣΕΠ.

Το σίγουρο είναι ότι η χώρα δεν αντέχει άλλη λευκή επιταγή σε κανέναν. Χρειαζόμαστε όχι απλώς αλλαγή κυβέρνησης και πολιτικής, αλλά ριζική αλλαγή πορείας και τρόπου διακυβέρνησης.

Τις προτάσεις αυτές τις καταθέτουμε σε ευρύτερο δημόσιο διάλογο με τους πολίτες, ελπίζοντας ότι συμβάλλουμε στο άνοιγμα δρόμων και για άμεσες αλλαγές.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι θέλουμε να βάλουμε τις βάσεις για ένα πρότυπο Βιώσιμης Ευημερίας, στηριγμένο στη διεύρυνση της δημοκρατίας, την αλληλεγγύη, τα συλλογικά αγαθά, την ποιότητα ζωής ως δικαίωμα για όλους ανεξάρτητα από αγοραστική δύναμη. Για ένα Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο που να αντιμετωπίζει ισότιμα όλους τους πολίτες, να εξασφαλίζει τη συμμετοχή τους στη λήψη αποφάσεων και να ξαναδίνει στη δημοκρατία το πραγματικό της νόημα.

Θεσσαλονίκη, 19 Νοεμβρίου 2011

Το Πανελλαδικό Συμβούλιο των Οικολόγων Πράσινων

 

 

 


e-max.it: your social media marketing partner

Οι προτάσεις των Οικολόγων Πράσινων για τις αναγκαίες αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς

Τετάρτη, 23 Νοέ. 2011, 13:58

να ξαναβρούμε το νόημα της δημοκρατίας, να συνδέσουμε τη δημοκρατία με τη βιωσιμότητα και τη διέξοδο από την κρίση, να γίνει και η κοινωνία φορέας εξουσίας. Απόφαση του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων

e-max.it: your social media marketing partner

Πρακτικά από την συζήτηση σε στρογγυλό τραπέζι με τέσσερις Συνταγματολόγους στις 11 Οκτωβρίου 2011, (Γραφεία Οικολόγων Πράσινων, Πλ. Ελευθερίας 12)

Παρασκευή, 14 Οκτ. 2011, 11:42

Οι Οικολόγοι Πράσινοι

ανοίγουν το διάλογο για αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς

ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

ΝΑ ΣΥΝΔΕΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΤΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ,  ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΦΟΡΕΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Πρακτικά από την συζήτηση σε στρογγυλό τραπέζι με τέσσερις Συνταγματολόγους στις  11 Οκτωβρίου 2011,

(Γραφεία Οικολόγων Πράσινων, Πλ. Ελευθερίας 12)

Συμμετείχαν:

  1. Δρόσος Γιάννης , Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών.
  2. Κατρούγκαλος Γιώργος, Αναπληρωτής καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
  3. Σωτηρέλης Γιώργος, Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  4. Φουντεδάκη Πηνελόπη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Συντονιστής: Κολοκούρης Ορέστης

Οι Οικολόγοι Πράσινοι στο πλαίσιο της προσπάθειας που έχουν ξεκινήσει μέσα από ένα οργανωμένο «σχέδιο διαβούλευσης» προτείνοντας  συγκεκριμένες αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο πολιτικό σύστημα και την αναβάθμιση της Δημοκρατίας, ξεκίνησαν ένα διάλογο σε στρογγυλό τραπέζι με τέσσερις συνταγματολόγους για να εκτιμήσουν τις αλλαγές αυτές σε συνταγματικό επίπεδο αλλά και να προωθήσουν τα θέματα δημοκρατίας.

1. Σχετικά με το ζήτημα της αναθεώρησης του Συντάγματος και της  προώθησης επειγουσών  συνταγματικών αλλαγών, ο Γιάννης Δρόσος, παίρνοντας πρώτος το λόγο, επισήμανε ότι το ισχύον Σύνταγμα συγκρινόμενο με παλαιότερες ιστορικές  περιόδους λειτούργησε κατά βάση ικανοποιητικά, αναφέροντας ωστόσο μελανές πτυχές στη λειτουργία του. Πολλοί είναι αυτοί που προτείνουν αλλαγές στις συνταγματικές διατάξεις αντί για πολιτικές επιλογές που δεν αναλαμβάνουν να πάρουν (π.χ. δίωξη παρανομούντων πολιτικών). διαπιστώνει μια αντίφαση στο παρόν κείμενο διαβούλευσης, καθώς από τη μία φαίνεται να δείχνει εμπιστοσύνη σε θεσμούς όπως την  άμεση δημοκρατία, ενώ την άλλη ζητά την ενίσχυση θεσμών με τις ανεξάρτητες αρχές και τα δικαστήρια. Με τη φράση «οφείλουμε να τηρούμε το Σύνταγμα αλλά δεν οφείλουμε πίστη σ΄ αυτό» συμπύκνωσε το πνεύμα της ομιλίας του.

Η Πηνελόπη Φουντεδάκη ακολούθως εξέφρασε τον προβληματισμό της σχετικά με την «καλή λειτουργία του Συντάγματος» θεωρώντας προβληματικό το Σύνταγμα μας από άποψη μεγέθους, μειωμένης κανονιστικής ισχύος και οργάνωσης της εξουσίας. Συμφώνησε ωστόσο ότι δε μπορούμε να περιμένουμε τα πάντα μόνο από το Σύνταγμα αλλά χρειάζονται ορθές πολιτικές αποφάσεις, νομοθεσία και ορθή εφαρμογή της. Σημείωσε δε ότι το παρόν Σύνταγμα απευθύνεται σε μία εξαιρετικά προβληματική κοινωνία ενώ προβληματική επίσης θεωρεί τη διάκριση των εννοιών: 1) της αντίληψης που έχουμε για το Σύνταγμα (το δηλούμενο/το ευκταίο/το δέον) και 2) την εφαρμογή του (δηλαδή το πραγματικό, λέμε άλλα - κάνουμε άλλα). Στο μέτρο που δεν υπάρχει στη χώρα μας συνταγματικό δικαστήριο, τάσσεται υπέρ της διατήρησης του σκληρού πυρήνα του Συντάγματος (Σ. Άρθρο 110), και προτείνει να αλλάξουν με αναθεώρηση οι διαδικασίες αναθεώρησης του ώστε αυτή να γίνεται ταχύτερα. Τόνισε τέλος ότι «θέλουμε τη συνταγματική νομιμότητα, χρειάζεται η συνταγματική νομιμοποίηση όπως χρειάζεται και η προκήρυξη δημοψηφισμάτων πριν από αναθεώρηση του Συντάγματος σε επίμαχα ζητήματα».

Ο Γιώργος Σωτηρέλης σχετικά με τον τρόπο που προσεγγίζεται σήμερα το Σύνταγμα ανέφερε ότι αυτό γίνεται με δύο τάσεις: α) συνταγματικός λαϊκισμός: να θεωρούμε δηλαδή ότι το Σύνταγμα δίνει λύσεις για κάθε πρόβλημα, θεωρώντας ότι μέσω της αλλαγής του αλλάζει και η κοινωνία και β) να προτείνεται η συνταγματική αναθεώρηση κάθε φορά που οδηγούμαστε σε αδιέξοδο. Ωστόσο κάτω από τις σημερινές εξελίξεις θα πρέπει κανείς να αναζητήσει και στο Σύνταγμα διεξόδους. Εφιστά την προσοχή μας όμως σε πιθανή αλλαγή του Συντάγματος, καθώς ο συσχετισμός των δυνάμεων στην Ελλάδα (υπό την πίεση του ευρωπαϊκού και του διεθνούς χώρου) είναι αρνητικός για προοδευτικές τομές και κατευθύνσεις. Για τους παραπάνω λόγους θεωρεί επικίνδυνη τη σκέψη για μια άμεση αλλαγή του Συντάγματος.

Όσον αφορά την υπεράσπιση της συνταγματικής νομιμότητας ο  Γιώργος Κατρούγκαλος συμφωνεί με τα περισσότερα από όσα αναφέρονται στο κείμενο διαλόγου, σημειώνοντας πως βρισκόμαστε ενώπιον ενός «παρασυντάγματος» και πιστεύει ότι η απαξίωση του πολιτικού συστήματος μπορεί να πάρει  τώρα προοδευτικά χαρακτηριστικά. Διαπιστώνει ότι η αποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος δεν εξαρτάται από το Σύνταγμα (π.χ. δεν επέφερε ουσιαστική αλλαγή στην πολιτική ζωή της χώρας η αναθεώρηση του 2001). Σημειώνει ότι οι αλλαγές που θα πρέπει να ακολουθήσουν θα πρέπει να είναι βαθιές για να σηματοδοτήσουν το τέλος ενός πολιτικού συστήματος: δε θεωρεί συμβατή με το παρόν πλαίσιο της αναθεωρητικής διαδικασίας την πρόταση για την ανακλητότητα των Βουλευτών  καθώς υπερβαίνουν τα υφιστάμενα όρια του Συντάγματος, ενώ ευκταία αλλαγή θεωρεί την πρόταση για τα δημοψηφίσματα που σχετίζονται  άλλωστε με την άμεση δημοκρατία.

2. Αναφορικά με το ζήτημα των δημοψηφισμάτων, ο Γ. Κατρούγκαλος σημειώνει ότι εξαίρεση από τη διαδικασία δημοψηφίσματος  μπορεί να είναι μόνο ό,τι έχει ρυθμιστεί από το Σύνταγμα με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι δεκτικό πολιτικής απόφασης. Για οποιοδήποτε άλλο  θέμα που η Βουλή μπορεί να αποφασίσει πλειοψηφικά, κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί και ο λαός να αποφασίσει πλειοψηφικά. Ως εκ τούτου  δεν πιστεύει ότι θα πρέπει να εξαιρούνται από την εν λόγω διαδικασία τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διότι σε μια δημοκρατία ο λαός  αποφασίζει με τον κανόνα της πλειοψηφίας και η κρίση του σε οποιοδήποτε θέμα δε θα πρέπει να μας φοβίζει. Συμφωνεί με την πρόταση της προκήρυξης δημοψηφίσματος και της νομοθετικής ρύθμισης  με λαϊκή πρωτοβουλία και με συγκέντρωση ορισμένου αριθμού υπογραφών, εφιστώντας την προσοχή στον τρόπο που θα τεθεί το προς ψήφιση ερώτημα (π.χ. σε καμία περίπτωση δε μπορεί να αποφασίσει ο λαός με ναι/όχι σχετικά με την πολιτική του μνημονίου ή την παραμονή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση). Τα δημοψηφίσματα σημειώνει πως δε συνιστούν πανάκεια καθώς διακρίνει τον κίνδυνο χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Μολαταύτα, αποτελεί  την εγγύτερη στο λαό εκλογική διαδικασία. Αναφορικά με την ανάκληση των αιρετών οργάνων υπογραμμίζει ότι αν και είναι μέτρο ιδιαίτερα δημοκρατικό, δεν συμβαδίζει με τον τρόπο που είναι οργανωμένο το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα. Τέλος, αναφορικά με το χαρακτήρα των δημοψηφισμάτων, ανέφερε ότι οποτεδήποτε ζητείται να εκφράσει ο λαός τη βούλησή του για κάποιο θέμα, η κυβέρνηση θα πρέπει να δεσμεύεται από το  αποτέλεσμα στη βάση της λαϊκής κυριαρχίας του πολιτεύματός μας.

Ο Γ. Σωτηρέλης,  θεωρεί ότι το Σύνταγμα από μόνο του δε μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα και μια πιθανή αναθεώρηση του πρέπει να έχει διττό χαρακτήρα: αφενός συμβολικό, πέρασμα σε ένα νέο επίπεδο διακυβέρνησης και αφετέρου πρακτικό, δίνοντας λύσεις σε πραγματικά προβλήματα. Στην κατεύθυνση αυτή μια από τις βασικές αλλαγές του πολιτικού μας συστήματος θα πρέπει να αποτελέσει το δημοψήφισμα ως «παρεισαγωγή» θεσμών άμεσης δημοκρατίας στο κοινοβουλευτικό σύστημα και ως ένας τρόπος τόνωσης της συμμετοχής της κοινωνίας των πολιτών. Το δημοψήφισμα τονίζει την αμφισβήτηση της λογικής των «τεχνικών της εξουσίας» ενώ αν και θεωρεί ότι όλα πρέπει να τίθενται στην κρίση του λαού, εν τούτοις εφιστά την προσοχή στον τρόπο που θα τεθεί το κάθε ερώτημα προς το λαό. Προτείνει τη συμμετοχή όλων των φορέων του πολιτεύματος στην έγερση για πρόταση δημοψηφίσματος: του Προέδρου  της Δημοκρατίας, της Βουλής και του λαού, ζητά όμως να προσδιοριστεί ένας  ανώτατος αριθμός δημοψηφισμάτων στη χώρα για κάθε χρόνο καθώς και να εξαιρούνται από τη διαδικασία τα  ατομικά  δικαιώματα (για την προστασία των μειονοτήτων) αλλά και τα  δημοσιονομικά θέματα .

Ακολούθως, η Π. Φουντεδάκη, εξέφρασε την επιφύλαξη της στο θεσμό των  δημοψηφισμάτων καθώς κρίνει ότι είναι κοστοβόρα, βρίσκει όμως εξαιρετική την ιδέα της διεξαγωγής τοπικών δημοψηφισμάτων. Επεσήμανε ότι η κοινωνία σήμερα χαρακτηρίζεται όχι από ένα ενιαίο σύνολο-σώμα αλλά από επιμέρους κοινωνικές ομαδοποιήσεις με διαφορετικές και αντικρουόμενες συχνά  απόψεις, τις οποίες το κράτος  εξισορροπεί ως προς τα αντιτιθέμενα συμφέροντα. Η λογική δημοψηφισμάτων για τα ατομικά δικαιώματα θεώρει ότι είναι προβληματική και αντισυνταγματική κυρίως λόγω του κινδύνου  παραβίασης θεμελιωδών δικαιωμάτων. Τέλος, θεωρεί πως  δεν είναι ό,τι καλύτερο στην παρούσα συγκυρία η  λογική του να λαμβάνονται πολιτικές αποφάσεις μέσω μιας δημοψηφισματικής διαδικασίας.

Ο Γ. Δρόσος αναρωτιέται εάν θα πρέπει μέσα στο πλαίσιο του  αντιπροσωπευτικού μας συστήματος, να τεθεί ένα όριο ελέγχου της πολιτικής εξουσίας όταν ο λαός εκφράζεται πολιτικά μέσω του δημοψηφίσματος. Αναφερόμενος στην προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων, σημειώνει ότι η Βουλή δε μπορεί να ψηφίσει κάτι που δεν επιτρέπεται από το Σύνταγμα. Επιπλέον δε θεωρεί τίμιο αλλά ούτε και ρεαλιστικό  να μη λαμβάνεται  υπόψη η γνώμη της πλειοψηφίας ενώ αναφορικά με τα δημοψηφίσματα επισημαίνει ότι δε μπορούμε να προσφεύγουμε  στο λαό κάθε φορά που πέφτουμε σε δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα. Ο πυρήνας των  ατομικών δικαιωμάτων  δε μπορεί σε καμία περίπτωση να θιγεί με τη διαδικασία ερωτήσεων της κοινής γνώμης καθώς υπάρχουν πολλοί νόμοι που τα ρυθμίζουν και τα προστατεύουν.  Συμφωνεί με τη άποψη του Γ. Κατρούγκαλου πως για οτιδήποτε μπορεί η Βουλή να νομοθετήσει, μπορεί κάλλιστα  να τεθεί  και σε δημοψήφισμα. Θεωρεί ευκταία τέλος τη θέσπιση ενός συγκεκριμένου αριθμητικού ποσοστού ψηφοφόρων για την προκήρυξη δημοψηφίσματος (π.χ. από το 3% του εκλογικού σώματος).

3. Τα θέματα της αποκέντρωσης, του εκλογικού συστήματος της περιβαλλοντικής διακυβέρνησης και την κυβερνητική αυθαιρεσία, μίλησαν συνοπτικά οι ομιλητές.

Ο Γ. Σωτηρέλης διαφώνησε για το θέμα της αποκέντρωσης αρμοδιοτήτων  τονίζοντας ότι  η αυτοδιοίκηση δε μπορεί να αναλάβει επιπλέον αρμοδιότητες καθώς  δυσκολεύεται να ασκήσει  τις ήδη υπάρχουσες. Χρειάζεται να γίνει μια διάκριση μεταξύ των επιτελικών και εκτελεστικών αρμοδιοτήτων για να αλλάξει το σημερινό κράτος: οι επιτελικές αρμοδιότητες να είναι αυστηρά κρατικές με μικρότερο αριθμό υπαλλήλων (προτείνει το 1/10 των σημερινών) ενώ όλες οι εκτελεστικές αρμοδιότητες να διολισθήσουν προς την αποκεντρωμένη διοίκηση με ενίσχυση των one stop shop Κ.Ε.Π. κλπ, όχι όμως και προς την αυτοδιοίκηση.  Θεωρεί σημαντικό να επεκταθεί η νομοθετική πρωτοβουλία και στους φορείς της αυτοδιοίκησης (ΕΝ.Π.Ε - Κ.Ε.Δ.Ε) ιδίως δε για θέματα που τους αφορούν.

Σχετικά με το εκλογικό σύστημα, διαφωνεί με την προτεινόμενη απλή αναλογική κυρίως  διότι δημιουργεί όρους ακυβερνησίας. Αντ΄ αυτού προτείνει να τεθεί ένα υψηλό όριο (π.χ. 45% ) πάνω από το οποίο η απλή αναλογική να μεταπίπτει σε ενισχυμένη αναλογική. Ωστόσο σε περίπτωση που το πρώτο κόμμα δεν ξεπερνάει το όριο αυτό, να μη μπορεί να δημιουργήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ενώ κάτω από το όριο προτείνει να ισχύει το σύστημα της απλής αναλογικής και κυβερνήσεις συνεργασίας. Υποστηρίζει την κατάργηση του σταυρού προτίμησης από τα ψηφοδέλτια καθώς το θεωρεί ως ένα παράγοντα εκμαυλισμού του πολιτικού συστήματος. Τάσσεται κατά της ανάκλησης, καθώς θεωρεί ότι τα κόμματα πρέπει να αναδεικνύουν βουλευτές, προτείνει δε να ισχύει λίστα προσώπων στα πολιτικά κόμματα και να τίθεται υπό αίρεση η επιλογή των κομμάτων σε σχέση με την πλειοψηφία.

Για το δικαίωμα του  εκλέγεσθαι προτείνει να κατέβει το ηλικιακό όριο  στα 21 έτη. Συμφωνεί με τη διεξαγωγή σταθερής ημερομηνίας  εκλογών αλλά και τη δυνατότητα προκήρυξης πρόωρων εκλογών. Ως προς λευκά ψηφοδέλτια, δε συμφωνεί με την πρόβλεψη να μένουν κενές οι έδρες αλλά θεωρεί ότι πρέπει να συνυπολογίζονται και τα λευκά ως έγκυρες ψήφοι τόσο σε επίπεδο εκλογών όσο και στα δημοψηφίσματα . Θεωρεί ότι με τη μείωση των εδρών της Βουλής σε 200 με ταυτόχρονο περιορισμό των αποδοχών των κομμάτων (που βρίσκει πως έχει μόνο συμβολική σημασία) θα περιοριστεί  η εκπροσώπηση των μικρών σχημάτων. Διαφωνεί με την επέκταση των ανεξάρτητων αρχών καθώς θεωρεί μεγάλο τον αριθμό των ήδη υπαρχουσών. Αντί της δημιουργίας νέων αντιπροτείνει την ανάληψη του πολιτικού κόστους από την πολιτική τάξη.  Η αλλαγή του πλαισίου για την ασυλία των βουλευτών είναι ένα θετικό βήμα που όμως πρέπει να συνοδεύεται από εγγυήσεις για να μη φτάσουμε σε αντίθετα αποτελέσματα δεδομένης της δικομανίας που διακρίνει το λαό μας. Η ηγεσία της  δικαιοσύνης πρέπει να εκλέγεται κατά τον τρόπο που γίνεται και με τις ανεξάρτητες αρχές, με τον όρο ότι εάν η Βουλή δεν ανταποκριθεί σε αυτό μέσα σε ένα μήνα, τότε η διαδικασία θα πρέπει να γίνεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις του αναφέρθηκε στο θέμα του χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας, το οποίο θα πρέπει επιτέλους να ρυθμιστεί -τόσο για συμβολικούς όσο και για ουσιαστικούς λόγους- με νομοθετική διάταξη στην οποία να συνυπολογίζεται  η θρησκευτική μας παράδοση. Τέλος η πολιτεία οφείλει σε μια μελλοντική αναθεώρηση να θωρακίσει το κοινωνικό κράτος και να μη γίνουν τα κοινωνικά δικαιώματα έρμαια της κάθε πολιτικής συγκυρίας.

Ο Γ. Κατρούγκαλος συμφωνώντας με τις περισσότερες θέσεις του σχεδίου διαβούλευσης σημειώνει ότι υπάρχει σε αυτό κάποια έλλειψη κέντρου βάρους ιδιαίτερα σ΄ ό,τι αφορά την έλλειψη της διάστασης του κοινωνικού κράτους που βρίσκεται σήμερα σε αμφισβήτηση (π.χ. η δωρεάν παιδεία). Πρέπει να υπερασπίσουμε τον κοινωνικό χαρακτήρα της δημοκρατίας. Να βρεθούν μηχανισμοί δημοκρατικού πολιτικού ελέγχου των διαδικασιών που είναι εκτός του εθνικού κράτους (προτείνει να βρεθεί τρόπος πολιτικού δημοκρατικού ελέγχου του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου). Είναι αντίθετος στη δημιουργία περισσότερων ανεξάρτητων αρχών καθώς αυτές δε μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο του ελλείμματος της δημοκρατίας.

Διαφωνεί με την καθιέρωση της ψήφου στα 16, ενώ προτείνει  το όριο του εκλέγεσθαι να κατέβει στα 21 έτη. Θεωρεί χρήσιμη τη δημιουργία ενός  συνταγματικού δικαστηρίου για να εκφράζει ουσιαστική κρίση και να μπαίνει  στην ουσία των αποφάσεων με πολιτικό διακύβευμα, παρόλο που πιστεύει στην ορθή λειτουργία  του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Ο Γ. Δρόσος συμφωνεί γενικά με τα όσα προαναφέρθηκαν από το Γ. Σωτηρέλη αναφορικά με τις αρμοδιότητες της  αυτοδιοίκησης. Θεωρώντας ωστόσο τη αυτοδιοίκηση ως ένα χώρο φαυλότητας και αδιαφάνειας με μεγάλο αριθμό φορέων εκφράζει το σκεπτικισμό του με την οικονομική της αυτοδυναμία. Τα τοπικά δημοψηφίσματα δε βλέπει πως θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη βελτίωση αυτής της κατάστασης. Το αναλογικό εκλογικό σύστημα δε τον βρίσκει σύμφωνο γιατί θεωρεί πως  δεν υπάρχει κουλτούρα συνδυασμών στην πολιτική σκηνή της χώρας. Θετικά βλέπει τη δημιουργία μικρών εκλογικών περιφερειών αναδεικνύοντας τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις υπάρχουσες μεγάλες περιφέρειες της χώρας.

Δε θεωρεί σκόπιμη τη δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων και στέκεται με επιφύλαξη στην ιδέα της ρύθμισή της με νόμο. Τάσσεται γενικά υπέρ της δημοσιότητας των δαπανών των κομμάτων αλλά και της επέκτασης του θεσμού του  «πόθεν έσχες» στους  δημοσιογράφους. Δε συμφωνεί με τη μείωση των αποδοχών των βουλευτών καθώς θεωρεί ότι πρέπει αυτοί να είναι απαλλαγμένοι από την υλική μέριμνα. Η αλλαγή της νομοθεσίας  περί ευθύνης υπουργών είναι μια αναγκαία ρύθμιση ακόμα  και για συμβολικούς λόγους. Προτείνει όμως ότι οι διοικήσεις των Δ.Ε.Κ.Ο. και των Δημόσιων Οργανισμών να έχουν περισσότερη νομική ασφάλεια, όχι όμως και ξεχωριστή προστασία, ενώ αμφιβάλλει και για την επέκταση των ανεξάρτητων αρχών. Τέλος, για το θέμα της περιβαλλοντικής διακυβέρνηση προτείνει την ιδέα ενός  φόρου υπέρ του περιβάλλοντος με ισχυρή κατοχύρωση ως προς το επίπεδο της είσπραξή του και τη χρησιμοποίηση του αποκλειστικά για το σκοπό αυτό

Η Π. Φουντεδάκη, κλείνοντας τη συζήτηση τοποθετήθηκε συνοπτικά στις περισσότερες θέσεις του σχεδίου διαβούλευσης. Σημείωσε ότι ο δικομματισμός στη χώρα μας διατηρήθηκε μετά από πίεση του εκλογικού σώματος κατά τις πρόσφατα περασμένες δεκαετίες και τόνισε την ανάγκη για  καινούριους κομματικούς σχηματισμούς και καινούριο περιβάλλον μέσα στο σημερινό πολιτικό μας σύστημα. Αναφορικά με το εκλογικό σύστημα δε θεωρεί ότι βοηθάει σήμερα η ενισχυμένη αναλογική διότι η  κυβερνησημότητα των δύο κομμάτων έχει φτάσει σε οριακό σημείο.  Προτείνει τη στροφή σε κάτι διαφορετικό.

Για τη δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων δεν πιστεύει ότι χρειάζεται αναθεώρηση του Συντάγματος για να υπάρχει ρητή υποχρέωση των κομμάτων προς το σκοπό αυτό αλλά  χρειάζεται  η κατάργηση τόσο του σταυρού προτίμησης όσο και η κρατική τους χρηματοδότηση. Θεωρεί παράλογη την θέσπιση σταθερής ημερομηνίας εθνικών εκλογών καθώς και την οιονεί προνομία των πρωθυπουργών να κάνουν εκλογές όποτε το θεωρούν βολικό, πράγμα που άλλωστε αντιβαίνει και στη λογική των συνεργασιών. Αντιπροτείνει την ιδέα της αυτοδιάλυσης της Βουλής όταν η ίδια το αποφασίσει. Διαφωνεί ριζικά με την πρόταση παροχής άδειας λειτουργίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης ανάλογα με την ποιότητα  τους, δεδομένης της δυσκολίας εύρεσης του κατάλληλου κριτή της ποιότητάς αυτών.  Συμφωνεί με τη ρύθμιση για το ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργού- βουλευτή,  τη μείωση σε 200 των βουλευτικών εδρών, όχι όμως και με τη μείωση των αποδοχών τους στο 50%. Επισημαίνει ότι χρίζει αναθεώρησης το  Άρθρο 24 σχετικά με την περιβαλλοντική διακυβέρνηση καθώς δεν έκανε καλό η λογική του Συμβουλίου της Επικρατείας έτσι όπως καθόρισε ζητήματα περιβαλλοντικής πολιτικής, επισημαίνοντας οι έννοιες αυτές είναι δυναμικές και δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς από το Σύνταγμα.

Τέλος τόνισε ότι ζούμε σ ένα περιβάλλον όπου τα όρια ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό είναι δυσδιάκριτα. Έκλεισε ερμηνέυοντας το γενικό τίτλο της συζήτησης «να ξαναβρούμε το νόημα της δημοκρατίας» ως προτροπή για  να επανακαθορίσουμε τη λειτουργία της πολιτείας σε δύο επίπεδα που πάσχουν: τις σχέσεις του ατομικού με το συλλογικό και του δημοσίου με το ιδιωτικό.

 


e-max.it: your social media marketing partner

Περισσότερα Άρθρα...